Աղմկահարույց ընտրություններից հետո Հայաստանը կրկին հայտնվել է մի իրավիճակում, որը մեզ՝ վրացիներիս, չափազանց ծանոթ է։ Երբ ժողովուրդը փորձում է ինքնուրույն տնօրինել իր ապագան, «ավագ եղբայրը» հանկարծ հիշում է վերջնագրերի և սպառնալիքների լեզուն։
Վերջին օրերին Մոսկվայից հնչող հայտարարություններում հստակ օրինաչափություն է նկատվում։ Հազիվ էր Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել, որ Հայաստանը կշարունակի մերձեցումը Եվրոպայի հետ՝ միաժամանակ մնալով ԵԱՏՄ անդամ, երբ Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը շտապեց պնդել, թե այդ երկու ուղղությունները «փոխբացառող» են։ Սա դասական քարոզչական մանիպուլյացիա է. մեզ պարտադրում են կեղծ երկընտրանք երկու բևեռների միջև, որպեսզի թույլ չտան սեփական շահերից բխող ճկուն քաղաքականություն վարել։
Ցավալի է տեսնել, թե ինչպես է տարիների «դաշնակիցը» վերաբերվում Հայաստանի ինքնիշխան որոշումներին։ Մարիա Զախարովան արդեն խոսում է «խնամարկյալի կարգավիճակի» մասին, իսկ Պետդումայի ներկայացուցիչները հայտարարում են ձայների 20%-ի կորստի մասին՝ կասկածի տակ դնելով ընտրությունների լեգիտիմությունը։ Սա այն նույն ձեռագիրն է, որը մենք տեսել ենք տասնամյակներ շարունակ. հենց որևէ երկիր փորձում է դուրս գալ Ռուսաստանի ուղեծրից կամ պարզապես ինքնուրույն քայլ անել, նրա հասցեին սկսում են հնչել վիրավորանքներ և սպառնալիքներ։
Մոսկվան այժմ պահանջում է «հրատապ կողմնորոշվել»՝ փորձելով Հայաստանին զրկել մանևրելու հնարավորությունից։ Բայց հարց է առաջանում՝ եթե դաշնակցությունը հիմնված է փոխադարձ հարգանքի վրա, ինչո՞ւ է այն վերածվում շանտաժի հենց այն պահին, երբ խոսք է գնում այլ գործընկերների հետ համագործակցության մասին։
Մենք գիտենք, որ այս ճնշումների նպատակը մեկն է՝ ստիպել ձեզ հավատալ, որ առանց իրենց հնարավոր չէ գոյատևել։ Սակայն իրականությունն այն է, որ ցանկացած ազգի ամենամեծ ուժը սեփական ընտրությունն անելու իրավունքն է։ Ոչ թե Մոսկվան կամ Բրյուսելը, այլ հենց Հայաստանի քաղաքացին պետք է որոշի, թե որտեղ է ավարտվում իր տնտեսական շահը և որտեղ է սկսվում իր ազատությունը։ Վերջին հաշվով, սա ձեր երկիրն է և ձեր ընտրությունը, որքան էլ դա դուր չգա հարևան մայրաքաղաքում։