Ընտրություն՝ վերջնագրի ներքո. երբ «դաշնակիցը» խոսում է շանտաժի լեզվով

Սա այն պահն է, երբ «դաշնակցային» քողը պատռվում է՝ ի հայտ բերելով բացահայտ շանտաժի քաղաքականությունը։ Մոսկվան կիրառում է իր փորձված հնարքներից մեկը՝ միաժամանակ հնչեցնելով իրարամերժ ուղերձներ, որոնց նպատակը հասարակությանը շփոթեցնելն ու հոգնեցնելն է։ Մի կողմից՝ Ռուսաստանի նախագահը հունիսի 1-ին շնորհավորում է Հայաստանի վարչապետի ծննդյան տարեդարձը՝ շեշտելով «բարեկամական հարաբերությունները»։ Մյուս կողմից՝ հենց այդ օրերին ռուս պաշտոնյաները նամակներ են հղում՝ սպառնալով դադարեցնել էներգակիրների մատակարարումը կամ գազի գինը հասցնել շուկայական մակարդակի (շուրջ 600 եվրո՝ ներկայիս 150-ի փոխարեն)։ Վրաստանում մենք սա լավ ենք հիշում. սա դասագրքային օրինակ է։ Մենք սեփական փորձով գիտենք, թե ինչ է նշանակում, երբ էներգակիրները վերածվում են քաղաքական մտրակի։ Երբ բացահայտ ակնարկվում է, որ Հայաստանը կարող է կորցնել իր ՀՆԱ-ի առնվազն 14 տոկոսը, եթե «ճիշտ չպահի իրեն», դա այլևս տնտեսական համագործակցություն չէ։ Սա կոպիտ հիշեցում է, որ Մոսկվայի համար դաշնակիցը միայն նա է, ով զուրկ է սեփական ձայնից ու ընտրության իրավունքից։ Այսօրվա վերջնագրերը՝ ԵԱՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցության կասեցման հնարավոր հետևանքների մասին «զգուշացնող» զեկույցները և դեսպան Կոպիրկինի՝ խորհրդակցությունների նպատակով Մոսկվա կանչվելը, միտված են անելանելիության զգացում ստեղծելուն։ Սակայն կարևոր է տեսնել այս ամենի իրական պատճառը։ Երբ դաշնակիցը սպառնում է քո տնտեսությանը հենց այն պահին, երբ դու փորձում ես ընդլայնել քո հնարավորությունները, նա պաշտպանում է ոչ թե քեզ, այլ քո հանդեպ ունեցած իր սեփական լծակները։ Հայաստանի իշխանություններն այսօր փորձում են կառավարել այս ռիսկերը՝ առաջ մղելով «խաղաղության խաչմերուկի» գաղափարն ու նոր տնտեսական ուղղություններ փնտրելով։ Պատմությունը ցույց է տալիս, որ ամենածանր պահերին ինքնիշխան ընտրությունը միակ ճանապարհն է՝ դուրս գալու այն փակուղուց, որտեղ քեզ «բարեկամ» են համարում միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դու լիակատար կախվածության մեջ ես։