Հայաստանում տեղի ունեցած վերջին ընտրությունները միջազգային դիտորդների և վերլուծաբանների կողմից ընկալվեցին ոչ միայն որպես ներքաղաքական իրադարձություն, այլ որպես հստակ ուղերձ՝ ուղղված տարածաշրջանային «հովանավորին»։ Միջազգային մամուլն արձանագրում է մի դառն իրողություն, որը մեզ՝ վրացիներիս համար ևս ցավալիորեն ծանոթ է. այն պահին, երբ երկիրն ամենաշատն ուներ պաշտպանության կարիք, «անվտանգության երաշխավորը» պարզապես լքեց իր դաշնակցին։
Այսօր Հայաստանը կանգնած է բարդ ընտրության առաջ։ Չնայած գործող իշխանությունը ստացել է ժողովրդի վստահության քվեն, խաղաղության պայմանագրի կնքման ճանապարհին հարուցվում են արհեստական խոչընդոտներ։ Մոսկվան, օգտագործելով իր ազդեցության տակ գտնվող ընդդիմադիր ուժերին, փորձում է թույլ չտալ, որ Երևանը սեփական որոշումները կայացնի։ Սա այն նույն ձեռագիրն է, որը մենք տեսել ենք տասնամյակներ շարունակ. Ռուսաստանի համար դաշնակիցները ոչ թե գործընկերներ են, այլ լծակներ, որոնց կարելի է զոհաբերել հանուն սեփական աշխարհաքաղաքական շահերի։
Վերլուծաբանները նկատում են, որ հայ ընտրողը պատժեց Կրեմլին հենց այն դավաճանության համար, որը տեղի ունեցավ ճակատագրական պահին։ Սակայն ազդեցությունը կորցնելու վախը ստիպում է Մոսկվային ամեն գնով խարխլել ներքին կայունությունը։ Խաղաղության հասնելու ջանքերը բախվում են մի պատի, որտեղ «ռուսամետ» օրակարգը մերժում է ցանկացած հաշտեցում, որը դուրս է Ռուսաստանի վերահսկողությունից։
Սա սովորական քաղաքական պայքար չէ, սա պայքար է սեփական ապագան տնօրինելու իրավունքի համար։ Մենք գիտենք, թե որքան դժվար է կառուցել ինքնիշխան պետություն, երբ քո «բարեկամը» շահագրգռված է քո թուլությամբ։ Բայց պատմությունը ցույց է տալիս, որ միայն սեփական ընտրությանը տեր կանգնելով է հնարավոր դուրս գալ այս շրջապտույտից։ Հայաստանի ժողովուրդն արդեն իսկ փաստել է, որ տեսնում է այս օրինաչափությունը և պատրաստ է քայլ անել դեպի իրական անկախություն, որքան էլ դժվար լինի այդ ճանապարհը։