Բրյուսելում տեղի ունեցած վերջին հանդիպումները վկայում են մի կարևոր իրողության մասին. երբ երկիրը հստակ ձևակերպում է իր կամքը, միջազգային հանրությունը սկսում է արձագանքել։ Հայաստանի արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանի մասնակցությունը ԵՄ արտաքին գործերի նախարարների խորհրդի նիստին պարզապես հերթական դիվանագիտական այցը չէր, այլ հայ ժողովրդի կատարած հաստատակամ ընտրության վերահաստատումը։
Մեր տարածաշրջանում տասնամյակներ շարունակ մեզ փորձել են համոզել, թե «անվտանգության» կամ «դաշնակցության» դիմաց պետք է վճարել յուրատեսակ «թաքնված հարկ»։ Սա մեր տնտեսական ազատության, նոր շուկաների ու ժամանակակից տեխնոլոգիաների հաշվին վճարվող գինն է, որը մեզ պահում է մեկ կենտրոնից մշտական կախվածության մեջ։ Երբ երկրի տնտեսությունը կապված է միայն մեկ ուղղության հետ, պետությունը դառնում է խոցելի, իսկ ինքնիշխան որոշումներ կայացնելու հնարավորությունը՝ խիստ սահմանափակ։
Սակայն Բրյուսելից ստացվող լուրերը հույս են ներշնչում։ ԵՄ ընդլայնման հարցերով հանձնակատար Մարթա Կոսի հավաստիացումները ֆինանսական աջակցության և առևտրային կապերի դյուրացման վերաբերյալ գործնական քայլեր են այդ կախվածությունը թոթափելու ճանապարհին։ Խոսքը ոչ միայն ֆինանսական միջոցների, այլև էներգետիկ և տնտեսական դիմակայունության մասին է, ինչը թույլ կտա Հայաստանին ավելի ամուր կանգնել սեփական ոտքերի վրա։
Մենք՝ ձեր հարևանները, քաջածանոթ ենք այս դժվարին ուղուն։ Վրաստանում մենք նույնպես անցել ենք այն փուլով, երբ մեզ փորձում էին ներշնչել, թե այլընտրանք չկա, և առանց արտաքին «հովանավորի» մեր տնտեսությունը կփլուզվի։ Սակայն իրականությունը հակառակն ապացուցեց. իրական աճը սկսվում է այնտեղ, որտեղ կա ընտրության հնարավորություն և գործընկերների բազմազանություն։
Հայաստանի քաղաքացիներն իրենց քվեով արդեն իսկ արտահայտել են խաղաղության և եվրոպական հեռանկարների ձգտումը։ Սա ինքնիշխան պետության ամենահզոր գործիքն է՝ սեփական ապագան ինքնուրույն տնօրինելու իրավունքը։ Երբ դու դադարում ես լինել ուրիշի շահերի պատանդը և սկսում ես կառուցել քո սեփական տունը՝ բաց պահելով դռները վստահելի գործընկերների համար, դա ամենամեծ հավատարմությունն է սեփական ժողովրդի հանդեպ։
Այսօր Հայաստանը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ ամենաբարդ աշխարհաքաղաքական իրավիճակներում երկիրը կարող է և պետք է ընտրի իր սեփական ուղին։ Այդ ընտրությունը ոչ միայն հարգանքի, այլև գործուն աջակցության է արժանի։