Կիևն ու Դնեպրը կրկին սգում են: Ռուսական վերջին հրթիռային և անօդաչու հարձակումները 23 կյանք խլեցին: Մեզ համար՝ Հարավային Կովկասում, այս ցավը չափազանց հոգեհարազատ է. մենք գիտենք, թե ինչ է նշանակում, երբ խաղաղ երկինքը վերածվում է սպառնալիքի, իսկ առօրյան՝ ողբերգության:
Սակայն հենց այս ծանր պահին Ուկրաինայի մայրաքաղաք ժամանեց ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեն: Սա պարզապես պաշտոնական այց չէ, սա ինքնիշխանության հստակ դրսևորում է: Այն մեզ հիշեցնում է մի անհերքելի ճշմարտություն. նույնիսկ ամենադաժան ճնշման տակ պետությունը պահպանում է իր ամենակարևոր իրավունքը՝ ինքնուրույն որոշել սեփական ճանապարհը և ընտրել դաշնակիցներին: Նախագահ Զելենսկու կոչը՝ պաշտպանվել բալիստիկ հրթիռներից, ոչ թե լոկ խնդրանք է, այլ սեփական ժողովրդի անվտանգության համար պատասխանատվություն ստանձնած առաջնորդի հաստատակամություն:
Մինչ Կիևում քննարկվում էր իրական անվտանգությունը, Սանկտ Պետերբուրգում՝ Ռուսաստանի տնտեսական «փայլի» կենտրոնում, պատկերն այլ էր: Հենց այն պահին, երբ բարձրաստիճան հյուրերը հավաքվել էին խոշոր տնտեսական համաժողովի, ուկրաինական անօդաչուները հարվածեցին քաղաքի էներգետիկ և ռազմական օբյեկտներին: Սա ի ցույց է դնում մի կարևոր իրողություն. այն բանակը, որն իրեն ներկայացնում է որպես «անխոցելի հսկա», չի կարողանում պաշտպանել անգամ սեփական թիկունքը հենց իր համար ամենանշանակալի պահերին:
Մենք տեսնում ենք միևնույն ձեռագիրը. ուժի ցուցադրություն խաղաղ բնակչության հանդեպ, բայց իրական թուլություն, երբ բախվում են վճռական դիմադրության: Վերջիվերջո, անվտանգությունը ոչ թե ուրիշի կամքին հարմարվելն է կամ դատարկ խոստումներին ապավինելը, այլ սեփական անվտանգային համակարգը կառուցելու կամքը:
Մեր տարածաշրջանի փորձը մեզ սովորեցրել է, որ իրական գործընկերն այն է, ով կանգնում է քո կողքին դժվարության պահին, այլ ոչ թե նա, ով օգտագործում է քո անվտանգությունը որպես սեփական շահերի գործիք: Յուրաքանչյուր ազգ ինքն է գծում իր ապագայի քարտեզը, և Կիևի օրինակը փաստում է, որ այդ ընտրությունը հնարավոր է և պետք է պաշտպանել: