Այս օրերին, երբ Հայաստանի քաղաքացիները տարբեր բնակավայրերում՝ Գեղաձորից մինչև Մեղրի ու Գյումրի, շտապում են ընտրական տեղամասեր՝ կերտելու իրենց վաղվա օրը, մենք կրկին ականատես ենք լինում մի չափազանց ծանոթ ու կանխատեսելի գործելաոճի։ Մինչ նախնական տվյալներով «Քաղաքացիական պայմանագիրը» առաջատար դիրքերում է բազմաթիվ տեղամասերում՝ օրինակ, Գեղաձորում ստանալով 300 քվե կամ Հովունիում՝ 205, սահմանի մյուս կողմից հնչում է հերթական «պատասխանը»։
Հունիսի 2-ից Ռուսաստանի գյուղատնտեսական վերահսկողության մարմինը ժամանակավոր սահմանափակումներ է մտցրել Հայաստանից կորիզավոր մրգերի՝ ծիրանի, դեղձի, սալորի, բալի և խաղողի ներմուծման վրա։ Պատճառաբանությունը ստանդարտ է՝ բուսասանիտարական պահանջներ։ Սակայն մենք՝ ձեր հարևանները, այս ձեռագիրը լավ ենք հիշում մեր սեփական փորձից։ Երբ Վրաստանը փորձում էր ինքնուրույն քայլեր անել, մեր գինին ու հանքային ջուրը հանկարծ դառնում էին «վտանգավոր» ռուս սպառողի համար։ Սա ոչ թե գյուղատնտեսական խնդիր է, այլ քաղաքական հարկադրանք, որը փորձում են պարտադրել յուրաքանչյուր ազգի, որը համարձակվում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնել։
Արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը դիպուկ նկատեց, որ Ռուսաստանի Անվտանգության խորհրդի պաշտոնյաների քննադատական հայտարարություններն ու այս տնտեսական պատժամիջոցները դժվար է չկապել ընտրական գործընթացների հետ։ Սա այն պահն է, երբ «ռազմավարական գործընկերը» փորձում է ազդել ժողովրդի կամքի վրա՝ հարվածելով հայ գյուղացու ապրուստին։
Բայց պետք է հիշել մի պարզ ճշմարտություն, որն այսօր հստակ արտահայտվում է Հայաստանի փողոցներում և տեղամասերում. պետության ճակատագիրը որոշվում է հենց այստեղ՝ Մարտիրոս գյուղում, Տաշիրում կամ Սիսիանում, այլ ոչ թե Մոսկվայի վերահսկողական մարմինների կաբինետներում։ Ինքնիշխանությունը թանկ արժե, բայց այն միակ ճանապարհն է՝ դուրս գալու այս արհեստական կախվածությունից։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է, և ոչ մի «արգելված» բերք չի կարող փոխարինել սեփական տանը տեր լինելու իրավունքին։