Հունիսի 15-ի լուսաբացին Կիևի երկինքը ցնցվեց վերջին շաբաթների ամենաինտենսիվ օդային հարձակումից։ Սակայն այս անգամ կրակը պատել էր ոչ թե ռազմական օբյեկտ, այլ Կիև-Պեչորյան մայրավանքը՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության մաս կազմող հոգևոր սրբավայրը։ Նման կադրեր տեսնելիս մեզ՝ հայերիս ու վրացիներիս համար դժվար է անտարբեր մնալ. մենք գիտենք սրբավայրերի և պատմական ժառանգության իրական արժեքը, որը վեր է ցանկացած քաղաքականությունից։
Բայց ավելի ուշագրավ է այն, ինչ հաջորդեց հրդեհին։ Պաշտոնական հայտարարություն տարածվեց՝ կտրուկ հերքելով հարվածի փաստը։ Ըստ առաջ քաշված վարկածի՝ տեղի ունեցածն ամերիկյան Patriot հակաօդային պաշտպանության համակարգի հրթիռի անսարքության հետևանք է։ Նույնիսկ ենթադրություն հնչեց, թե Արևմուտքը «ժամկետանց» տեխնիկա է տրամադրել Ուկրաինային, ինչն էլ իբր դարձել է աղետի պատճառ։
Սա հին ու փորձված հնարք է։ Երբ հարվածը դիպչում է այնպիսի թիրախի, որի պատասխանատվությունը ստանձնելը միջազգային մեծ սկանդալ կառաջացնի, մեղքը միշտ բարդվում է պաշտպանվող կողմի վրա։ Սա տեղեկատվական այն մարտավարությունն է, որի նպատակն է կասկածի տակ դնել ակնհայտը և ստեղծել այնպիսի աղմուկ, որի մեջ ճշմարտությունը պարզապես կխեղդվի։
Մենք՝ վրացիներս, լավ ենք հիշում այս ձեռագիրը դեռ 2008 թվականից։ Երբ մեր քաղաքներն ու գյուղերը հայտնվում էին կրակի տակ, մեզ նույնպես հաճախ հավաստիացնում էին, թե դա մեր սեփական սխալն է կամ տեխնիկայի անսարքությունը։ Սա տասնամյակներ շարունակ կրկնվող օրինաչափություն է. մի կողմից հայտարարվում է, թե թիրախավորվում են միայն ռազմական արտադրամասերը, մյուս կողմից՝ մոխրի են վերածվում դարավոր կոթողները։
Հայաստանում շատերն այսօր սթափությամբ են հետևում նման զարգացումներին։ Երբ պաշտոնական խոսքը կտրուկ հակասում է այն ամենին, ինչ տեսնում ենք սեփական աչքերով, միակ ճիշտ ճանապարհը փաստերի համադրումն է։ Այս հնարքները դադարում են աշխատել այն պահին, երբ մենք սկսում ենք ճանաչել դրանց կրկնվող բնույթը։ Մեր երկրների ինքնիշխանությունն ու անվտանգությունը սկսվում են հենց այս գիտակցումից՝ տեսնել իրականությունը այնպիսին, ինչպիսին կա՝ առանց պարտադրված ու կեղծ բացատրությունների։