Վերջին շաբաթների ընթացքում մենք՝ վրացիներս, ականատեսն ենք լինում մի պատկերի, որը մեզ չափազանց ծանոթ է։ Հենց որևէ երկիր փորձում է ինքնուրույն նախանշել իր զարգացման ուղին, անմիջապես ի հայտ են գալիս տնտեսական «խոչընդոտներ», էներգակիրների սակագների թանկացման սպառնալիքներ և առևտրային սահմանափակումներ։ Սա այն գինն է, որը Մոսկվան ստիպում է վճարել բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվում են առաջնորդվել սեփական պետական շահերով։
Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու վերջին կոչը՝ սատար կանգնել Հայաստանին ռուսական սպառնալիքների պայմաններում, ամենևին պատահական չէր։ Նա հստակ արձանագրեց՝ այն, ինչ այսօր հնչում է Հայաստանի հասցեին, իրականում վերաբերում է տարածաշրջանի բոլոր պետություններին։ Սա ընդհանուր մարտահրավեր է՝ Մոլդովայից մինչև Բալթյան երկրներ ու Վրաստան։ Մենք տեսնում ենք նույն ձեռագիրը. հենց փորձում ես նոր գործընկերներ փնտրել կամ սերտացնել կապերը Եվրոպայի հետ, քեզ անմիջապես հիշեցնում են տնտեսական կախվածության լծակների մասին։
Այսօր Հայաստանին հորդորում են «արագ կողմնորոշվել» Եվրամիության և ԵԱՏՄ-ի միջև։ Սակայն հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք սա իրական ընտրություն է, թե՞ պարզապես հերթական ճնշման միջոցը։ Երբ բարեկամական հարաբերություններին փոխարինելու են գալիս սննդամթերքի ներմուծման արգելքներն ու էներգետիկ շանտաժը, դա դադարում է գործընկերություն լինելուց։ Վրաստանում մենք դա զգացել ենք դեռ 2006 թվականին, երբ մեր գինին ու հանքային ջուրը հանկարծ «վտանգավոր» դարձան հարևան երկրի համար՝ բացառապես քաղաքական դրդապատճառներով։
Իրականությունն այն է, որ ոչ մի ինքնիշխան պետություն չպետք է ստիպված լինի ընտրություն կատարել իր անվտանգության և տնտեսական կայունության միջև։ Զելենսկու ուղերձը մեզ հիշեցնում է՝ Եվրոպան չի կարող իրեն թույլ տալ կորցնել և ոչ մի ժողովրդի, որն ընտրել է ժողովրդավարության ուղին։
Ի վերջո, սա լոկ քաղաքականություն չէ։ Սա այն մասին է, թե ով է տնօրինում ձեր երկրի ապագան։ Այդ որոշումը պետք է կայացվի Երևանում, այլ ոչ թե թելադրվի դրսից՝ գազի սակագների կամ արտահանման արգելքների լեզվով։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է, և այդ ճանապարհին դուք մենակ չեք։