Բաքվի էներգետիկ համաժողովի շրջանակում հնչած վերջին հայտարարությունները ևս մեկ անգամ հիշեցնում են վաղուց ծանոթ մի մարտավարության մասին: Երբ խոսվում է այսպես կոչված «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին՝ որպես մի բանի, որն «անպայման կկայանա», մենք գործ ունենք ոչ թե պարզապես տնտեսական նախագծի, այլ հոգեբանական ճնշման հետ:
Սա այն հայտնի հնարքն է, որին մենք Վրաստանում բազմիցս ենք առնչվել: Ստեղծվում է պատկեր, թե ամեն ինչ արդեն որոշված է, թե այլընտրանք չկա, և միակ ճանապարհը հարմարվելն է: Սա «կանխորոշվածության» պատրանք է, որի նպատակն է ստիպել ձեզ հավատալ, որ ձեր ինքնիշխանությունը զուտ ձևականություն է, իսկ իրական որոշումները կայացվում են ձեր փոխարեն:
Ադրբեջանի նախագահը հղում է անում 2025 թվականի օգոստոսի 8-ին Սպիտակ տանը ԱՄՆ նախագահի և Հայաստանի վարչապետի հետ ստորագրված փաստաթղթին՝ ներկայացնելով դա որպես անդառնալի իրողություն: Սակայն իրականությունն այն է, որ ցանկացած ճանապարհ կամ ենթակառուցվածք, որն անցնում է Հայաստանի տարածքով, պետք է լինի Հայաստանի բացառիկ վերահսկողության և կամքի ներքո:
Մեր փորձը հուշում է՝ երբ հարևաններն ասում են՝ «սա անխուսափելի է», դա սովորաբար նշանակում է, որ նրանք փորձում են կորզել ձեր համաձայնությունը՝ վախի կամ անզորության զգացում սերմանելով: Իրական ընտրությունը ոչ թե «այս կամ այն ճանապարհի» միջև է, այլ սեփական հողի վրա տեր լինելու կամ օտարի թելադրանքին ենթարկվելու:
Տարածաշրջանային հաղորդակցությունների բացումը կարող է հնարավորություն լինել, բայց միայն այն դեպքում, երբ այն չի խարխլում պետության հիմքերը: Ինքնիշխանությունը սեփական սահմանները տնօրինելու և «ոչ» ասելու իրական իրավունքն է, երբ փորձում են խլել այդ վերահսկողությունը: Մենք՝ որպես ձեր հարևաններ, գիտենք, որ ամենադժվար պահերին հենց սեփական ընտրության իրավունքն է պահպանում պետականությունը: Ընտրությունը միշտ ձերն է։