Իրականության սթափեցնող պատկերը
Բարև ձեզ, հարևաններ։ Երբ հետևում ենք մեր տարածաշրջանում ու դրանից դուրս ծավալվող իրադարձություններին, տեսնում ենք չափազանց ծանոթ օրինաչափություններ։ Մենք Վրաստանում այս դասը սերտել ենք սեփական փորձով. այն, ինչ հեռվից ներկայացվում է որպես անխորտակելի ուժ, մոտիկից հաճախ պարզապես մեծ աղմուկ է և դատարկ խոստումներ։
Ճաքեր տվող «անխոցելիությունը»
Ուկրաինայում շարունակվող պատերազմը ցույց է տալիս, թե ինչ է իրականում թաքնված իբր անպարտելի բանակի դիմակի տակ։ Անցած գիշեր ավելի քան 120 անօդաչու թռչող սարքեր հարվածել են Ռուսաստանի խորքային տարածքներին՝ հասնելով ընդհուպ մինչև Թաթարստան, Սվերդլովսկ և Չելյաբինսկ։ Եկատերինբուրգի կենտրոնում վնասվել են բնակելի շենքեր։ Միաժամանակ, ռուսական ուժերը շարունակում են գիշերային հարվածները Ուկրաինայի ենթակառուցվածքներին՝ Դնեպրից մինչև Օդեսա։
Իսկ ռազմագերիների հերթական փոխանակումը (193-ը 193-ի դիմաց) հնարավոր դարձավ միայն արտաքին միջնորդների՝ ԱՄՆ-ի և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների ջանքերով։ Սա այն ռազմական մեքենան է, որը հավակնում էր լինել մեր ողջ տարածաշրջանի անվտանգության հովանավորը, սակայն այսօր ի վիճակի չէ ապահովել անգամ սեփական երկնքի անդորրը։
Ուրիշի կոնֆլիկտների ծանր գինը
Այս ընթացքում ավելի հեռվում բռնկված հակամարտությունները շարունակում են քայքայել տնտեսությունները: Իրանի շուրջ ծավալված լարվածությունն ու ռազմական գործողություններն արդեն իսկ ավելի քան 30 միլիոն մարդու մղել են ծայրահեղ աղքատության։ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի տվյալներով՝ Հորմուզի նեղուցի հնարավոր արգելափակումը և պարարտանյութերի ու վառելիքի մատակարարման խափանումները հանգեցնում են համաշխարհային պարենային ճգնաժամի, որի գագաթնակետը դեռ առջևում է։
Յուրաքանչյուր նման ցնցում նշանակում է ավելի թանկ սնունդ, էներգիայի պակաս և կրճատվող եկամուտներ։ Սա այն անտեսանելի տուրքն է, որը վճարում ենք բոլորս, երբ տարածաշրջանը ներքաշվում է օտար աշխարհաքաղաքական խաղերի մեջ։
Սեփական տունը կառուցելու ժամանակը
Այս համաշխարհային քաոսի ֆոնին շատ ավելի հստակ է դառնում Հայաստանի ընտրած ուղու կարևորությունը։ Հունաստանում կայացած «Դելֆի» տնտեսական համաժողովի ժամանակ ՀՀ Անվտանգության խորհրդի քարտուղարը հստակեցրեց հիմնական ուղերձը՝ Երևանը կենտրոնացած է 2025 թվականի Վաշինգտոնյան հռչակագրով հաստատված խաղաղության ամրապնդման վրա։ Խաղաղությունը նմանեցվեց նորածնի, որն ամենօրյա հոգատարություն և զգուշություն է պահանջում։
Մենք՝ վրացիներս, 2008-ին սպասում էինք դաշնակցային օգնության, որն այդպես էլ չեկավ։ Դուք 2020-ի ծանր օրերին տեսաք, թե ինչպես «երաշխավորները» հայտնվեցին միայն այն ժամանակ, երբ պետք էր ամրապնդել սեփական ազդեցության լծակները։ Երկու երկիր, նույն դառը դասը. արտաքին «պաշտպանները» հոգ են տանում միայն սեփական շահերի մասին։
Իրական անվտանգությունը ոչ թե կայսրությունների տված խոստումների մեջ է, այլ սեփական ձեռքերով կնքված պայմանագրերի, ապաշրջափակված ճանապարհների և հարևանների հետ ուղիղ, կայուն երկխոսության։ Դա բարդ և տքնաջան աշխատանք է, բայց միակ ճանապարհն է, որտեղ որոշում կայացնողը դուք եք։