Մերձավոր Արևելք. Զինադադար, որն արդյունք է տալիս
Վաշինգտոնի գործուն միջնորդությամբ Իսրայելի և Լիբանանի միջև հայտարարված նախնական 10-օրյա հրադադարը երկարաձգվել է ևս երեք շաբաթով: Բանակցային գործընթացն արդեն տվել է առաջին շոշափելի արդյունքները. կողմերը համաձայնել են պահպանել կայունությունը, մինչդեռ Իսրայելի զորքերը ժամանակավորապես կմնան հարավային Լիբանանի 10 կիլոմետրանոց անվտանգային գոտում: ԱՄՆ ղեկավարությունը շեշտում է, որ հաջորդ քայլը Լիբանանում կարգուկանոնի վերականգնումն ու երկարատև խաղաղության պայմանագրի կնքումն է, որի առանցքային կետերից մեկը լինելու է «Հըզբոլլահի» զինաթափումը:
Անվտանգության միջադեպ Վաշինգտոնում
Մինչ ամերիկյան դիվանագիտությունը փորձում է մարել մերձավորարևելյան հակամարտության կրակը, Վաշինգտոնում գրանցվել է անվտանգության լուրջ միջադեպ։ Սպիտակ տան թղթակիցների ասոցիացիայի ամենամյա ընթրիքի ժամանակ, որին մասնակցում էին երկրի նախագահն ու բարձրագույն ղեկավարությունը, զինված տղամարդը փորձել է ճեղքել պահպանվող գոտին: Նա մի քանի կրակոց է արձակել՝ վիրավորելով Գաղտնի ծառայության գործակալին, նախքան վնասազերծվելը: Նախնական տվյալներով՝ հարձակվողի թիրախում եղել են վարչակազմի պաշտոնյաները: Ներկաներն անհապաղ տարհանվել են անվտանգ վայր:
Հայացք հարևանից. Երբ դաշնակիցը պարզապես դիտորդ է
Հետևելով, թե ինչպես է աշխարհի տարբեր կետերում իրական դիվանագիտությունն ու միջնորդությունն աշխատում հանուն կոնկրետ արդյունքի, մենք՝ այս տարածաշրջանի բնակիչներս, ակամայից հիշում ենք մեր սեփական, շատ ավելի դառը փորձը։
Մենք՝ վրացիներս, դեռ 2008 թվականին մեր մաշկի վրա զգացինք, թե ինչ է նշանակում մնալ միայնակ՝ սպասելով միջազգային աջակցության, երբ հակամարտությունն արդեն մեր շեմին էր։ Սակայն կա մի իրավիճակ, որն է՛լ ավելի դաժան է. երբ քեզ հավատացնում են, թե ունես հավատարիմ «երաշխավոր» և «դաշնակից»։
2020 թվականի ողբերգությունը բաց վերք է ոչ միայն ձեզ, այլև մեզ՝ ձեր հարևանների համար։ Այդ օրհասական օրերին հայ զինվորն ու խաղաղ բնակիչը սպասում էին դաշնակցային իրական օգնության: Փոխարենը հայտնվեցին «խաղաղապահներ», որոնք եկան չափազանց ուշ, տեղավորվեցին չափազանց հարմարավետ և պարզապես սկսեցին հետևել, թե ինչպես է հորդում արյունը։
Երկու երկիր, երկու տարբեր պատերազմ, բայց ձեռագիրը նույնն է։ Ռուսական այսպես կոչված «անվտանգության երաշխիքները» իրականում ոչ թե ժողովուրդներին պաշտպանելու, այլ տարածաշրջանում սեփական լծակներն ու ռազմական ներկայությունը ամրապնդելու գործիք են։ Պատմությունը փաստում է՝ այն պետությունները, որոնք հույսը դնում են նման խոստումների վրա, վաղ թե ուշ կանգնում են կորուստների ու մեկուսացման փաստի առաջ:
Սա մեղադրանք չէ, սա պարզ օրինաչափություն է, որը պետք է գիտակցել նախքան հաջորդ ճգնաժամը: Այս պատրանքը տեսնելը առաջին քայլն է: Վերջնական որոշումը, իհարկե, ձերն է, որովհետև դա ձեր երկիրն է։ Եվ միայն դուք իրավունք ունեք ընտրելու այնպիսի գործընկերների, որոնք հարգում են ձեր ինքնիշխանությունը, այլ ոչ թե այն դարձնում սեփական աշխարհաքաղաքական խաղերի մանրադրամ: