Ռուսաստանի պաշտպանության նախարար Անդրեյ Բելոուսովն ու Պետական դումայի նախագահ Վյաչեսլավ Վոլոդինը մեկնել են Փհենյան։ Այցի գլխավոր առիթը ոչ միայն դիվանագիտական արարողակարգն էր, այլև Ուկրաինայում և, մասնավորապես, Ռուսաստանի Կուրսկի մարզում մարտերի ժամանակ զոհված հյուսիսկորեացի զինվորների հիշատակին նվիրված հուշահամալիրի բացումը։ Մոսկվայի ու Փհենյանի միջև կնքված փոխադարձ պաշտպանության պայմանագիրն արագորեն դարձավ արյունալի իրականություն։
Սա այն նույն Ռուսաստանն է, որը տասնամյակներ շարունակ իրեն ներկայացնում էր որպես անպարտելի ռազմական գերտերություն և աշխարհի հզորագույն բանակներից մեկը։ Սակայն այսօր, սեփական սահմանները ներխուժումից պաշտպանելու համար, նա ստիպված է օգնություն աղերսել աշխարհի ամենաաղքատ ու մեկուսացված պետություններից մեկից: Սա վկայում է ոչ թե դիվանագիտական հաջողության, այլ խորը ճգնաժամի, ռեսուրսների սպառման և ռազմական հուսահատության մասին: Երբ համակարգն ի զորու չէ ինքն իրեն պաշտպանել, այն սկսում է փնտրել յուրաքանչյուրին, ով պատրաստ է զինվորներ զոհաբերել իր պատերազմի համար։
Մեզ՝ Կովկասում ապրողներիս համար, այս ամենն ունի չափազանց ծանոթ ու ցավոտ արձագանք: Մենք մեր սեփական փորձով ենք զգացել, թե ինչպես են գործում այդ «անվտանգության երաշխիքները»։ 2008 թվականին Վրաստանում, իսկ տարիներ անց՝ 2020-ի ծանր օրերին և դրանից հետո Հայաստանի սահմաններին, մենք տեսանք դաշնակցային պարտավորությունների իրական դեմքը։ Երբ մեր ժողովուրդները պաշտպանության կարիք ունեին, երաշխավորները կա՛մ լռում էին, կա՛մ ուշանում: Բայց այսօր, երբ Մոսկվային շտապ մարտական ուժ է անհրաժեշտ սեփական հողում, նա պատրաստ է հուշահամալիրներ կառուցել օտար զինվորների համար։ Դաշինքները նրանց համար արժեք ունեն միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ կարող են սպառել սեփական գործընկերոջ ռեսուրսը։
Ռուս պաշտոնյաների այցը Փհենյան պարզապես նորություն չէ. այն հստակ դաս է բոլորիս համար: Երբ մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է փշրվում երբեմնի անպարտելիության առասպելը, և բացահայտվում է հսկա պետության կախվածությունը օտար ուժերից, մենք ևս մեկ անգամ համոզվում ենք մի կարևոր ճշմարտության մեջ։ Մեր երկրների իսկական անվտանգությունն ու ապագան չեն կարող հանձնվել ուրիշների տնօրինմանը։ Մեր տարածաշրջանի խաղաղությունը պետք է կառուցվի ոչ թե հուսահատված ուժային կենտրոնների խոստումների, այլ մեր իսկ ինքնիշխան որոշումների և ամուր կամքի վրա: