Մոսկվան շարունակում է իր հին ու փորձված մարտավարությունը՝ մի ձեռքով բարեմաղթանքներ շռայլել, իսկ մյուսով՝ սեղմել տնտեսական պաշարման օղակը։ Այս օրերին մենք ականատես ենք լինում մի ներկայացման, որտեղ դերերը բաշխված են մեծ վարպետությամբ, բայց նպատակը մնում է նույնը՝ զրկել հարևանին սեփական ճանապարհն ընտրելու իրավունքից։
«Բարի և չար քննիչների» թատրոնը
Վերջին իրադարձությունները հիշեցնում են դասական այն հնարքը, որին մենք՝ այս տարածաշրջանի բնակիչներս, բազմիցս ենք ականատես եղել։ Մի կողմից՝ Ռուսաստանի նախագահը զանգահարում է Նիկոլ Փաշինյանին՝ շնորհավորելու ծննդյան օրվա առիթով՝ պահպանելով «ջերմ» դիվանագիտական վարվելակարգը։ Մյուս կողմից՝ հենց նույն պահին նրա ենթակաները հնչեցնում են ամենակոշտ վիրավորանքներն ու սպառնալիքները։
Դմիտրի Մեդվեդևը, չխորշելով անձնական վիրավորանքներից, Հայաստանի առաջնորդին համեմատում է Լև Տրոցկու հետ՝ ակնարկելով վերջինիս ողբերգական վախճանը։ Սա պարզապես պատմական զուգահեռ չէ, այլ բացահայտ նախազգուշացում. եթե չգնաք մեր ուզած ճանապարհով, հետևանքները կլինեն կործանարար։ Սա այն նույն ձեռագիրն է, երբ Վրաստանին ևս սկզբում խոստանում էին «եղբայրական աջակցություն», իսկ հետո անցնում էին բացահայտ շանտաժի։
Ինչ արժե «անվճար» անվտանգության խոստումը
Մոսկվան այլևս չի թաքցնում, որ ցանկացած ինքնիշխան քայլ ունենալու է իր գինը։ Վյաչեսլավ Վոլոդինն արդեն հրապարակել է այդ «հաշիվը»։ Ըստ նրա՝ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու դեպքում գազի գինը կթանկանա գրեթե չորս անգամ, կդադարեցվեն 4 միլիարդ դոլարի հասնող մասնավոր դրամական փոխանցումները, իսկ հայկական միրգը, բանջարեղենն ու գինին կմնան սահմանին։
Սա այն է, ինչ կարելի է անվանել «կախվածության տուրք»։ Տարիներ շարունակ մեզ համոզում են, թե առանց իրենց հովանավորության տնտեսությունը կփլուզվի, բայց իրականում այդ կախվածությունն օգտագործվում է որպես մտրակ՝ հենց փորձում ես նայել դեպի Եվրոպա։ Աստանայում արդեն իսկ հնչել են զգուշացումներ, որ ԵԱՏՄ անդամ մյուս երկրները 2026-ի դեկտեմբերին կզեկուցեն Հայաստանի նկատմամբ պայմանագրի գործողությունը կասեցնելու հնարավոր հետևանքների մասին։
Կեղծ ընտրության թակարդը
Կրեմլի խոսնակ Դմիտրի Պեսկովի հայտարարությունները Ուկրաինայի վերաբերյալ նույնպես կարևոր դաս են բոլորիս համար։ Նա պնդում է, թե պատերազմը կարող է ավարտվել «մինչև օրվա վերջ», եթե Կիևը հանձնվի և կատարի Մոսկվայի պահանջները։ Սա դասական մանիպուլյացիա է. կամ ընդունում ես մեր պայմանները, կամ դու ես մեղավոր շարունակվող արյունահեղության համար։
Նույն տրամաբանությունն այսօր փորձում են պարտադրել Հայաստանին՝ պահանջելով հանրաքվե անցկացնել ԵՄ-ի և ԵԱՏՄ-ի միջև։ Նրանք փորձում են ստեղծել տպավորություն, թե այլընտրանք չկա։ Սակայն իրականությունն այն է, որ ցանկացած երկիր ինքն է որոշում իր ապագան։ Մենք՝ հարևաններս, գիտենք, որ այս ճնշումները վախի նշան են. վախ՝ կորցնելու տարածաշրջանի վրա ազդելու վերջին լծակները։
Հայաստանի ընտրությունը պատկանում է բացառապես հայ ժողովրդին, և ոչ մի շնորհավորական զանգ կամ տնտեսական սպառնալիք չպետք է ստիպի մոռանալ այդ պարզ ճշմարտությունը։