Աշխարհի մեծ խաղացողները կրկին բանակցում են փոքրերի ճակատագրի շուրջ։ Երբ մենք՝ հարևաններով, կարդում ենք Մերձավոր Արևելքում կամ Վաշինգտոնում կայացվող որոշումների մասին, մեզ համար սա սոսկ հեռավոր լուրերի հոսք չէ։ Սա չափազանց ծանոթ ձեռագիր է։ 2008-ին Վրաստանում մենք սպասում էինք «դաշնակիցների» արձագանքին, որն այդպես էլ չեղավ: 2020-ին դուք տեսաք, թե ինչպես են ուրիշի շահերն ու «խաղաղապահների» ներկայությունը գերադասվում ձեր իրական անվտանգությունից։ Այսօր նույն օրինաչափությունն ենք տեսնում գլոբալ ասպարեզում. մեծ տերությունների «անվտանգության երաշխիքները» պաշտպանում են նրանց աշխարհաքաղաքական լծակները, ոչ թե տեղի ժողովուրդներին։
Բանակցություններ՝ առանց գլխավոր հերոսների
Իսրայելն ու Լիբանանը համաձայնել են 10-օրյա հրադադարի։ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի միջնորդությամբ հայտարարված այս դադարը ենթադրում է, որ իսրայելական զորքերը կպահպանեն բուֆերային գոտին Լիբանանի հարավում։ Սակայն ամենաուշագրավն այն է, թե ով է իրականում բանակցում Լիբանանի փոխարեն։
Լիբանանում հրադադարը, պարզվում է, Իրանի հիմնական պահանջներից մեկն էր ԱՄՆ-ի հետ բանակցություններում, որոնք ընթանում էին Պակիստանի մայրաքաղաք Իսլամաբադում։ Մինչ Իրանը պայմաններ է թելադրում Լիբանանի համար, բուն Թեհրանի բանակցային թիմում իրարանցում է. հայտնի է դարձել, որ Իրանի խորհրդարանի խոսնակ Մոհամմադ Բաղեր Ղալիբաֆը հրաժարական է տվել և լքել թիմը։ Սա ցավալի, բայց դասական օրինակ է, թե ինչպես է հովանավոր պետությունը փոքր երկրի ճակատագիրը դարձնում սեփական սակարկությունների առարկա։
Անկայունություն Վաշինգտոնում
Մինչ գերտերությունները փորձում են խաղաղություն թելադրել Մերձավոր Արևելքում, իրավիճակը ծայրահեղ անկայուն է նաև հենց Վաշինգտոնում։ Սպիտակ տան թղթակիցների ասոցիացիայի ամենամյա ընթրիքի ժամանակ, որին ներկա էր նախագահ Թրամփն ու բարձրագույն ղեկավարությունը, զինված տղամարդը կրակոցներ է արձակել անվտանգության անցակետի մոտ։
Նա վիրավորել է Գաղտնի ծառայության գործակալին։ Ձերբակալությունից հետո պարզվել է, որ հարձակվողի նպատակն է եղել թիրախավորել նախագահի վարչակազմի պաշտոնյաներին։ Թեև Թրամփն ու նրա թիմը, այդ թվում՝ փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսն ու պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն, անվտանգ տարհանվել են, այս միջադեպը ցույց է տալիս, որ համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետությունն այսօր չափազանց փխրուն է անգամ ամենաազդեցիկ մայրաքաղաքներում։
Ի՞նչ է սա նշանակում Կովկասի համար
Երբ Լիբանանի ճակատագիրը որոշվում է ԱՄՆ-ի և Իրանի միջև բանակցություններում, մենք Կովկասում պետք է շատ հստակ տեսնենք այս դասը։ Երբ որևէ պետություն ապավինում է արտաքին ուժերին՝ իր կենսական խնդիրները լուծելու համար, նա վերածվում է ընդամենը խաղաքարտի նրանց մեծ խաղում:
Թե՛ Վրաստանի ցավալի փորձը 2008-ին, թե՛ ձեր ծանր կորուստները 2020-ին ապացուցում են մեկ պարզ ճշմարտություն. իսկական անվտանգությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ազգն ինքն է կայացնում իր ինքնիշխան որոշումները՝ առանց երրորդ երկրների կեղծ ու շահադիտական երաշխիքների։ Ձեր երկրի ապագան միայն ձեր ընտրությունն է, և միայն սեփական ուժերին ապավինելն է ապահովագրում ուրիշների սեղաններին մանրադրամ դառնալու վտանգից։