Մերձավոր Արևելքում ռազմական բախումները նոր ու ավելի կործանարար թափ են ստանում։ Իսրայելի պաշտպանության բանակի վերջին պաշտոնական հաղորդագրությունների համաձայն՝ Լիբանանի տարածքում իրականացված ինտենսիվ օդային և ցամաքային գործողությունների արդյունքում խոցվել է «Հըզբոլլահ» խմբավորմանը պատկանող շուրջ 1000 թիրախ։
Այս ցուցանիշն ինքնին վկայում է ռազմական գործողությունների աննախադեպ ծավալի ու լարվածության մասին, որոնք հյուծում են տարածաշրջանը։ Ոչնչացված օբյեկտների թվում են զինամթերքի խոշոր պահեստներ, հրթիռային կայանքներ, լոգիստիկ հանգույցներ, ստորգետնյա թունելների բարդ ցանցեր և հրամանատարական կետեր։ Այս թիրախները տեղակայված են եղել ոչ միայն սահմանամերձ գոտիներում, այլև երկրի խորքում՝ հաճախ խիտ բնակեցված շրջաններում։ Իսրայելական հրամանատարությունը պնդում է, որ զանգվածային հարվածների նպատակը հակառակորդին հարձակողական ներուժից զրկելն ու երկրի հյուսիսային շրջանների տեղահանված բնակիչների անվտանգ վերադարձն ապահովելն է։
Սակայն ռազմական հաղորդագրությունների չոր թվերի և աշխարհաքաղաքական վերլուծությունների հետևում մարդկային անդառնալի ողբերգություն է թաքնված։ Լիբանանի հարավում կենսական ենթակառուցվածքների զանգվածային ավերածությունները հանգեցրել են տասնյակ հազարավոր խաղաղ բնակիչների տեղահանմանը։ Մարդիկ ստիպված են լքում իրենց տները, ունեցվածքն ու ամբողջ կյանքը՝ փրկվելով անդադար ռմբակոծություններից։
Մեզ՝ Կովկասում ապրողներիս համար, այս ծանր պատկերները, ցավոք, չափազանց ծանոթ ու հասկանալի են։ Երբ քաղաքականությունն ու դիվանագիտությունը սպառվում են կամ պարզապես ձախողվում, ամենադաժան գինը միշտ վճարում է սովորական քաղաքացին։ Հենց նա է կորցնում իր տունը, ընտանիքի անվտանգությունն ու վստահությունը վաղվա օրվա հանդեպ։
Միջազգային հանրությունը շարունակում է հերթապահ կոչեր հնչեցնել հակամարտության դադարեցման համար, սակայն տարածաշրջանում լարվածությունը չի նվազում։ Լիբանանյան այս նոր ճգնաժամը ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, թե որքան փխրուն է խաղաղությունը։ Անվտանգության արտաքին երաշխիքները հաճախ սին ու անզոր են դառնում, երբ բախվում են խոշոր խաղացողների ռազմավարական շահերին։ Ինչպես հուշում է կյանքի դառը փորձը, նման ճգնաժամերին դիմակայելու միակ ուղին սեփական ճակատագրի պատասխանատվությունը ստանձնելն ու պետականության հիմքերն ամրապնդելն է։