Մայիսի 6-ի լուսաբացին Ուկրաինայի երկինքը պետք է խաղաղ լիներ։ Հայտարարված «լռության ռեժիմը» հույս էր ներշնչում սգացող քաղաքներին գոնե մի քանի ժամ շունչ քաշելու համար։ Սակայն իրականությունը դաժան էր. ռուսական բանակը շարունակեց ինտենսիվ հարվածները՝ թիրախավորելով Խարկովը, Զապորոժիեն և Սումին։
Երբ տեսնում ենք Սումիի կենտրոնում հրկիզված մանկապարտեզը կամ քաղաքացիական մեքենայում զոհված կնոջը, մենք՝ այս տարածաշրջանի բնակիչներս, դառը ծանոթության զգացում ենք ունենում։ Սա պարզապես պատերազմական լրահոս չէ, այլ մեզ քաջ ծանոթ մի ձեռագիր։ Մոսկվան հաճախ է խոսում խաղաղությունից կամ զինադադարից, բայց այդ խոսքերը սովորաբար ծառայում են որպես վարագույր՝ հաջորդ հարվածից առաջ։
Այստեղ կիրառվում է հին ու փորձված մի հնարք. դիմացինին մեղադրել հենց այն բանի մեջ, ինչ անում ես ինքդ։ Մինչ Ուկրաինայի քաղաքները հրթիռակոծվում էին, պաշտոնական հայտարարությունները կրկին խոսում էին «հակառակ կողմի սադրանքների» մասին։ Սա արվում է գիտակցաբար՝ ստեղծելու տեղեկատվական այնպիսի քաոս, որտեղ ճշմարտությունը խեղդվում է փոխադարձ մեղադրանքների մեջ, իսկ դիտորդը հոգնում է ու դադարում հասկանալ, թե ով է իրականում խախտել պայմանավորվածությունը։
Մենք Վրաստանում լավ ենք հիշում 2008-ի օգոստոսյան այն օրերը, երբ խաղաղության հավաստիացումներին հաջորդում էին տանկային շարասյունները։ Դուք էլ Հայաստանում վերջին տարիներին տեսել եք, թե ինչպես են «երաշխավորված» պայմանավորվածությունները փոշիանում հենց այն պահին, երբ դրանց կարիքն ամենաշատն է զգացվում։
Սա մեզ մի կարևոր դաս է տալիս. իրական անվտանգությունը չի կարող հիմնված լինել նրանց խոստումների վրա, ովքեր սեփական ագրեսիան թաքցնելու համար մեղադրանքը որպես վահան են օգտագործում։ Ճանաչել այս հնարքը նշանակում է այլևս թույլ չտալ, որ այն աշխատի մեր դեմ։ Մեր երկրների ապագան կախված է սեփական ընտրությունից և իրականությունը սթափ գնահատելու ունակությունից, այլ ոչ թե այն կեղծ «լռությունից», որը թելադրվում է դրսից։