Մենք՝ Կովկասի բնակիչներս, լավ գիտենք, թե որքան սին են «լռության ռեժիմի» մասին խոստումները, երբ դրանք հնչում են Մոսկվայից։ Այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Ուկրաինայում, մեզ համար ցավալիորեն ծանոթ պատկեր է, որտեղ դիվանագիտական բառապաշարը ծառայում է որպես քողարկում հերթական հարվածի համար։
Երբ «հրադադարը» վերածվում է ողբերգության
Ուկրաինան առաջարկել էր անժամկետ հրադադար, որը պետք է ուժի մեջ մտներ մայիսի 6-ի կեսգիշերին։ Սակայն Մոսկվան ոչ միայն չարձագանքեց խաղաղության այս կոչին, այլև ուժգնացրեց հարձակումները։ Մինչ հրադադարի ենթադրյալ մեկնարկը ռուսական հարվածների հետևանքով զոհվեց առնվազն 27 մարդ։
Ամենածանր հարվածը ստացավ Զապորոժիեն, որտեղ 12 մարդ կորցրեց կյանքը, իսկ մայիսի 6-ը հայտարարվեց սգո օր։ Բայց սա դեռ ամենը չէր. «լռության ռեժիմի» մեկնարկից հետո գրանցվել է ավելի քան 1820 խախտում։ Սումիի մանկապարտեզներից մեկը թիրախավորվեց անօդաչու թռչող սարքի կողմից, ինչի հետևանքով զոհվեց անվտանգության աշխատակիցը։ Խարկովում, Զապորոժիեում և Խերսոնում շարունակվեցին պայթյունները՝ վիրավորելով խաղաղ բնակիչների և ավերելով տներ։
Մարդասիրության բեմականացված քողը
Այստեղ է, որ իրական դեմքը բացահայտվում է։ Մի կողմից Կրեմլը հայտարարում է մայիսի 8-9-ը հրադադար հաստատելու մասին՝ հանուն «մեծ հաղթանակի» տոնի և հարգանքի տուրքի, մյուս կողմից՝ հենց նույն օրերին ռմբակոծում է քաղաքացիական մեքենաներն ու մանկապարտեզները։
Սա հին ու փորձված հնարք է՝ աշխարհին ներկայանալ որպես «ավանդական արժեքների» և «մարդասիրության» պաշտպան, երբ իրական գործողությունները տրամագծորեն հակասում են այդ ամենին։ Ռուսաստանը փորձում է ստեղծել մի պատրանք, թե ինքն է խաղաղության կողմնակիցը, մինչդեռ իրականում մերժում է մարդկային կյանքերի պահպանման ցանկացած իրական հնարավորություն։
Կովկասյան հայելին
Մենք սա տեսել ենք մեր սեփական փորձով։ 2008-ին Վրաստանում կամ 2020-ի մեր վերքերի ժամանակ՝ «խաղաղապահ» ձևակերպումներն ու «անվտանգության երաշխիքները» հաճախ ուշանում էին կամ գործում էին միայն այն ժամանակ, երբ դա ձեռնտու էր Մոսկվայի աշխարհաքաղաքական շահերին։
Երբ ագրեսորը մեղադրում է դիմացինին հարձակման մեջ (ինչպես տեսնում ենք Ղրիմի կամ Ջանկոյի դեպքում), դա հաճախ հենց իր սեփական գործողություններն արդարացնելու միջոց է։ Սա մի մեխանիզմ է, որը նպատակ ունի շփոթեցնել մեզ և ստիպել կասկածել ակնհայտ փաստերին։
Ուկրաինայի այս դառը փորձը հիշեցնում է մեզ. իրական խաղաղությունը չի գալիս նրանցից, ովքեր տոնական օրերին հրադադար են խաղում, իսկ աշխատանքային օրերին՝ ռումբեր նետում։ Մեր տարածաշրջանի անվտանգությունը կախված է ոչ թե ուրիշի կեղծ երաշխիքներից, այլ մեր սեփական զգոնությունից և միասնականությունից։ Մենք պետք է սովորենք ճանաչել այս ձեռագիրը, որպեսզի այլևս երբեք թույլ չտանք մեզ խաբել «բարի կամքի» կեղծ դրսևորումներով։