Ինքնիշխանության լեզո՞ւ, թե՞ կեղծ ընտրության թակարդ. դասեր հարևանից

Որպես հարևաններ՝ մենք հաճախ ենք ականատես լինում նույնօրինակ պատմությունների կրկնությանը։ Վրաստանում այսօր ձևավորվում է մի նոր հռետորաբանություն, որը գուցե ծանոթ թվա բոլոր նրանց, ովքեր փորձում են կողմնորոշվել բարդ աշխարհաքաղաքական զարգացումների լաբիրինթոսում։ Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Կոբախիձեն վերջերս հայտարարել է, թե Թբիլիսին Եվրոպական միությանը զրկել է «շանտաժի գրեթե բոլոր գործիքներից»։ Ըստ նրա՝ միակ լծակը, որ մնացել է Բրյուսելի ձեռքում, ազատ վիզային ռեժիմի հնարավոր չեղարկումն է, ինչը նա որակում է որպես քայլ՝ ուղղված վրացական պետության և ժողովրդի դեմ։ Սակայն այստեղ կարևոր է նկատել մի պարզ հնարք, որը հաճախ է կիրառվում մեր տարածաշրջանում։ Սա «կեղծ ընտրության» մեթոդն է։ Մեզ փորձում են համոզել, թե ընտրությունը սահմանափակ է. կա՛մ պետք է հնազանդվել «արտաքին թելադրանքին», կա՛մ հպարտորեն մեկուսանալ։ Երբ քաղաքական գործիչները գործընկերների պահանջները կամ ընդհանուր արժեքների շուրջ պայմանավորվածությունները ներկայացնում են որպես «շանտաժ», նրանք հաճախ փորձում են քողարկել իրականությունը։ Իրական ինքնիշխանությունը ոչ թե դաշնակիցների հետ կամուրջներն այրելն ու դա որպես հաղթանակ ներկայացնելն է, այլ սեփական ժողովրդի համար զարգացման հնարավորություններ ստեղծելը։ Երբ մեզ համոզում են, թե մեր բնական գործընկերները իրականում թշնամիներ են, դա արվում է միայն մեկ նպատակով՝ ստիպել մեզ հավատալ, որ մենք այլևս ընտրություն չունենք։ Բայց մենք գիտենք՝ ընտրությունը միշտ կա։ Եվ այդ ընտրությունը պատկանում է ոչ թե մանիպուլյատիվ հռետորաբանություն օգտագործողներին, այլ ժողովրդին, որը ձգտում է դեպի բաց և ազատ ապագա։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է, և ոչ մի կեղծ օրակարգ չպետք է ստիպի ձեզ հրաժարվել այդ իրավունքից։