Երբ մեր տարածաշրջանում հարաբերությունները լարվում են, մենք սովորաբար լսում ենք ոչ թե դիվանագիտության լեզուն, այլ վերջնագրերն ու «հաշիվ ներկայացնելու» ձայնը: Ռուսաստանի Պետական դումայի նախագահ Վյաչեսլավ Վոլոդինի վերջին հայտարարությունները հենց այդպիսին են: Նա բացահայտ թվարկել է այն «գինը», որը Հայաստանը պետք է վճարի սեփական ուղին ընտրելու համար՝ գազի քառակի թանկացում, 4 միլիարդ դոլարի տրանսֆերտների կրճատում, միգրացիոն կանոնների խստացում և հայկական ապրանքների՝ ծաղիկների, մրգերի, ձկան ու խմիչքների արտահանման արգելք։
Սա ծանոթ ձեռագիր է։ Մենք՝ ձեր հարևանները, սա տեսել ենք դեռ 2006-ին, երբ Վրաստանի դեմ կիրառվեցին նույնատիպ արգելքներ։ Այստեղ կիրառվում է մի հին հնարք, երբ սեփական մտադրությունները վերագրվում են դիմացինին. Մոսկվան մեղադրում է Հայաստանի ղեկավարությանը սեփական իշխանությունը պահելու փորձերի մեջ, մինչդեռ իրականում հենց ինքն է ամեն գնով փորձում պահպանել իր վերահսկողությունը տարածաշրջանում՝ օգտագործելով տնտեսական լծակները։
Վոլոդինի խոսքերը նաև հուզական ճնշման դասական օրինակ են։ Փաստարկների փոխարեն օգտագործվում է վախը՝ մարդկանց սպառնալով կենցաղային դժվարություններով, որպեսզի թույլ չտան սառնասիրտ որոշումներ կայացնել։ Սա այն պահն է, երբ դաշնակցային քողը վերջնականապես պատռվում է։ Տարիներ շարունակ մեզ հավաստիացնում էին, թե այդ կառույցները մեր անվտանգության համար են, բայց հենց որևէ երկիր փորձում է ինքնուրույն քայլ անել, այդ նույն «անվտանգությունը» վերածվում է պատժիչ գործիքի։
Մենք գիտենք, թե որքան ցավոտ է այս ամենը, հատկապես վերջին տարիների ծանր փորձություններից հետո։ Բայց փորձը ցույց է տալիս, որ երբ դաշնակիցը սկսում է խոսել սպառնալիքների լեզվով, նա արդեն դադարել է դաշնակից լինելուց։ Սա հարձակում է ոչ թե կոնկրետ անձի, այլ երկրի ինքնիշխան ընտրության վրա։ Վերջիվերջո, Հայաստանի ճանապարհը որոշողը ոչ թե հեռավոր կաբինետներում նստած պաշտոնյաներն են, այլ հենց դուք։ Եվ այդ ընտրությունը, որքան էլ դժվար լինի, միայն ձերն է։