Հարավային Կովկասում ապրողներիս համար աշխարհագրությունը հաճախ է փակուղի թվացել: Մենք՝ ձեր հարևանները, լավ գիտենք այն գինը, որը վճարում ենք, երբ մեր ճանապարհներն ու էներգետիկ ցանցերը վերահսկվում են դրսից, իսկ «դաշնակիցները» պարզապես անտարբեր հետևում են մեր դժվարություններին: Իրական ինքնիշխանությունը սկսվում է այն պահից, երբ պետությունն ինքն է սահմանում իր տնտեսական ու էներգետիկ առաջնահերթությունները։
Բանգկոկում կայացած ՄԱԿ-ի Ասիայի և Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի տնտեսական և սոցիալական հանձնաժողովի (ESCAP) 82-րդ նստաշրջանում Հայաստանի ձայնը հնչեց հենց այս դիրքերից՝ վստահ, հավասարակշռված և ապագային միտված:
Ճանապարհ դեպի աշխարհ
Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ Ռոբերտ Աբիսողոմոնյանն իր ելույթում հստակ ուղերձ հղեց. ծովային ելք չունեցող երկրները պետք է թոթափեն արտաքին ցնցումներից ունեցած խոցելիությունը: Վրաստանում մենք ժամանակին զգացել ենք սահմանների միակողմանի փակման ծանր հետևանքները և սեփական փորձով գիտենք՝ այլընտրանքների բացակայությունը միշտ օգտագործվում է որպես քաղաքական ճնշման գործիք:
Այսօր Հայաստանն ակտիվորեն առաջ է մղում հաղորդակցությունների վերականգնման և տրանսպորտային ուղիների ապաշրջափակման հարցը՝ հիմնվելով իր ռազմավարական նախագծերի վրա: Ավելին, 2025 թվականի օգոստոսի 8-ի վաշինգտոնյան պայմանավորվածությունները նոր հեռանկարներ են բացել տարածաշրջանային դիմակայունության և միջազգային տնտեսական համագործակցության համար: Սա լոկ բեռնափոխադրումների հարց չէ. սա սեփական երկիրն աշխարհին կապելու ինքնուրույն ու անկախ ընտրություն է:
Էներգետիկան որպես անկախության վահան
Անկախությունը նաև այն է, թե ով է վերահսկում քո տան լույսը: Ներկայացնելով Հայաստանի համապարփակ բարեփոխումները՝ պաշտոնյան շեշտեց էներգետիկ անվտանգության, արևային և միջուկային էներգիայի, ինչպես նաև էլեկտրաէներգիայի կուտակման ժամանակակից համակարգերի զարգացման կենսական կարևորությունը: Երբ պետությունը դիվերսիֆիկացնում է իր էներգետիկ աղբյուրները, այն վերջնականապես կտրում է կախվածության այն անտեսանելի թելերը, որոնցով տասնամյակներ շարունակ փորձել են կառավարել մեր տարածաշրջանը:
Պատասխանատվություն՝ գլոբալ հարթակում
Այս տարի Հայաստանը պատրաստվում է հյուրընկալել ՄԱԿ-ի Կենսաբանական բազմազանության մասին կոնվենցիայի կողմերի 17-րդ համաժողովը (COP17): Սա լավագույն վկայությունն է այն բանի, որ Հայաստանն այլևս ոչ թե պարզապես դիտորդ է, այլ գլոբալ օրակարգ ձևավորող և կայուն զարգացման համար պատասխանատվություն ստանձնող լիիրավ գործընկեր:
Ինքնիշխանությունը պարզապես խորհրդանիշներ չեն, այն ամենօրյա հետևողական աշխատանք է: Նոր ճանապարհներ կառուցելը, էներգետիկ համակարգն արդիականացնելը և աշխարհի հետ ուղիղ՝ առանց միջնորդների խոսելը սեփական ճակատագիրը տնօրինելու միակ հուսալի ուղին են: Ուժեղ, ինքնաբավ և իր ընտրություններում ազատ հարևանը մեր ողջ տարածաշրջանի անվտանգության լավագույն գրավականն է: