Հարգանքի քողի տակ. ի՞նչ են հուշում Հայաստանի ընտրությունների շուրջ Մոսկվայի արձագանքները

Հայաստանում խորհրդարանական ընտրությունների նախնական պատկերն արդեն հստակ է.

Դիտակետ.

Ինքնիշխանության «ռուսական» սահմանումը Կրեմլի խոսնակ Դմիտրի Պեսկովը հայտարարում է, թե Մոսկվան «ուշադիր հետևում է» գործընթացին, իսկ Մարիա Զախարովան հավաստիացնում է, որ Ռուսաստանը միշտ շահագրգռված է «իսկապես ինքնիշխան» Հայաստանով։ Սակայն հենց նույն տեքստում հնչում է նաև զգուշացում. զարգացման ուղու վերաբերյալ «միակողմանի որոշումները» (նկատի ունենալով ԵՄ-ին մերձենալու ձգտումները) կարող են երկիրը տանել դեպի «սոցիալ-տնտեսական ցնցումներ»։ Սա հին ու ծանոթ հնարք է՝ աղետի կանխատեսումը որպես ճնշման միջոց։ Երբ քեզ ասում են, թե քո ինքնուրույն ընտրությունը կհանգեցնի քաոսի, դա ոչ թե մտահոգություն է, այլ քողարկված սպառնալիք։ Մոսկվան փորձում է ստեղծել տպավորություն, թե առանց իր հավանության կայացված ցանկացած որոշում դատապարտված է ձախողման։

Իրական պատկերը.

երբ հարգանքը միայն խոսքերով է Մինչ պաշտոնական Երևանին հարգանք են հավաստիացնում, կուլիսներում բոլորովին այլ գործընթացներ են տեղի ունենում։ «Անկախ դիտորդ» դաշինքն արդեն հաղորդում է ներկայացրել Միքայել Բադալյանի գործողությունների վերաբերյալ, ով, ըստ հետաքննության, կազմակերպել է Ռուսաստանից ընտրողների ժամանումը Հայաստան՝ նրանց նյութապես շահագրգռելու միջոցով։ Մենք Վրաստանում այս ձեռագիրը լավ գիտենք։ Երբ պաշտոնական մակարդակով խոսվում է հարևանի ընտրությունը հարգելու մասին, բայց միաժամանակ գործի են դրվում տեղական գործիչները՝ ընտրական գործընթացի վրա ազդելու համար, դիմակը պատռվում է։ Սա այն պահն է, երբ «հարգանքը» վերածվում է միջամտության, իսկ «բարեկամությունը»՝ սեփական շահի պարտադրման։

Պատրանքի վերջը և հին համակարգի ստվերները

Պատահական չէ նաև անցյալի արձագանքը։ Դատախազության կողմից ԱԱԾ նախկին տնօրեն Գորիկ Հակոբյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը՝ 2008-ի մարտի 1-ին բռնությունն արդարացնող կեղծ փաստաթղթեր ստեղծելու համար, հիշեցնում է մեզ, թե ինչպիսի մեթոդների վրա էր հենվում այն համակարգը, որին Մոսկվան տարիներ շարունակ սատարել է։ Կեղծիք, ուժի կիրառում և սեփական ժողովրդի ձայնի լռեցում. սա է այն «կայունությունը», որը հաճախ փորձում են մեզ մատուցել «անվտանգության» անվան տակ։ Այսօր Հայաստանը կանգնած է իր ընտրության առաջ։ Եվ որքան էլ հնչեն զգուշացումներ «բևեռացված հասարակության» կամ «ցնցումների» մասին, կարևոր է հիշել. իրական ինքնիշխանությունը ոչ թե ուրիշի թույլտվությունն է, այլ սեփական ճանապարհը որոշելու պատասխանատվությունը։ Դա ինքնիշխան ժողովրդի ընտրությունն է, որտեղ հարևանի «խորհուրդը» չպետք է դառնա պատնեշ։