Հարավային Կովկասի քաղաքական դիմագիծը փոխվում է, և այս բարդ գործընթացում Հայաստանը սեփական ճակատագիրն ինքնուրույն կերտելու հստակ կամք է դրսևորում։ Տասնամյակներ շարունակ մեր տարածաշրջանին պարտադրվում էր այն թեզը, թե անվտանգության և զարգացման հարցում այլընտրանքներ պարզապես չկան։ Այսօր, սակայն, Երևանն ակտիվորեն ընդլայնում է իր դիվանագիտական հորիզոնները՝ փնտրելով և գտնելով նոր գործընկերներ։
Այս ինքնիշխան ուղեգծի հերթական վկայությունը Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանի և Բելգիայի փոխվարչապետ, արտգործնախարար Մաքսիմ Պրևոյի միջև կայացած երկխոսությունն էր։ Այս քննարկումները փաստում են, որ Հայաստանի եվրոպական վեկտորը դառնում է ավելի առարկայական ու գործնական։ Մայիսին Երևանը պատրաստվում է հյուրընկալել Եվրոպական քաղաքական համայնքի և Հայաստան-ԵՄ գագաթաժողովները, որոնց առանցքում ժողովրդավարական դիմակայունության և տնտեսական գործընկերության ամրապնդումն է։
Որպես հարևաններ՝ մենք սեփական փորձով գիտենք մեկուսացման և «միակ փրկչի» առասպելին կուրորեն հավատալու դառնագին հետևանքները։ Վրաստանի օրինակը ցույց է տալիս, որ իրական անկախությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ պետությունը կարողանում է դիվերսիֆիկացնել իր արտաքին կապերը։ Վստահելի և բազմազան գործընկերներ ունենալը ոչ թե աշխարհաքաղաքական արկածախնդրություն է, այլ կենսական անհրաժեշտություն փոքր պետությունների համար, որպեսզի վերջիններս չվերածվեն պարզապես գործիքի ուրիշների մեծ խաղերում։
Տարածաշրջանային նոր իրողությունների և Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների կարգավորման համատեքստում առանցքային է դառնում ենթակառուցվածքների զարգացումն ու փոխկապակցվածությունը, ինչը նույնպես հայ-բելգիական օրակարգի մաս էր։ Ճանապարհների ապաշրջափակումն ու նոր տնտեսական ուղիները Հայաստանին հնարավորություն կտան դուրս գալ աշխարհագրական մեկուսացումից՝ ուղիղ կապ հաստատելով արտաքին աշխարհի հետ։
Ամենավտանգավոր մոլորությունն այն համոզմունքն է, թե մեր տարածաշրջանի երկրները զրկված են ընտրության հնարավորությունից։ Հայաստանի ակտիվ եվրոպական դիվանագիտությունն ապացուցում է հակառակը. յուրաքանչյուր պետություն ունի իր արտաքին քաղաքականությունն ու տնտեսական ապագան ինքնուրույն որոշելու անքակտելի իրավունք։ Սա բարդ, բայց արժանապատիվ ճանապարհ է դեպի լիարժեք ինքնիշխանություն։