Վաշինգտոնի և Մոսկվայի միջև վերջերս կայացած մեկուկես ժամանոց հեռախոսազրույցը ևս մեկ անգամ ի ցույց դրեց Կրեմլի քարոզչական մեքենայի սիրելի հնարքներից մեկը: Մինչ ամերիկյան կողմի համար սա պարզապես դիվանագիտական հաղորդակցություն էր՝ նվիրված Իրանի և Ուկրաինայի շուրջ ստեղծված իրավիճակին, ռուսական պետական լրատվամիջոցները շտապեցին այն մատուցել որպես Ռուսաստանի՝ համաշխարհային օրակարգ թելադրողի կարգավիճակի վերականգնում:
Մեզ՝ Կովկասում ապրողներիս համար, այս ձեռագիրն առավել քան ծանոթ է: Միջազգային մեկուսացման խորացմանը զուգահեռ՝ Մոսկվան ցանկացած արտաքին շփում օգտագործում է որպես «փրկօղակ»՝ փորձելով համոզել սեփական լսարանին, թե իբր «առանց իրենց աշխարհը կանգ կառնի»: Սա իրականության խեղաթյուրման դասական հնարք է. վերցնել սովորական աշխատանքային խոսակցությունը և պետական քարոզչությամբ այնքան ուռճացնել, մինչև ստեղծվի միջազգային անփոխարինելիության պատրանք:
Ուշագրավ է նաև զրույցի բովանդակության կրեմլյան մեկնաբանությունը։ Ռուսական կողմը պնդում է, թե Ուկրաինայում «Հաղթանակի օրվա» կապակցությամբ ժամանակավոր հրադադարի առաջարկ է արել։ Այստեղ գործի է դրվում հերթական ծանոթ սցենարը՝ խաղաղարարի դիմակի տակ թաքնված կեղծավորությունը։ Տարվա մյուս բոլոր օրերին հարևան երկրի քաղաքներն ու կենսական ենթակառուցվածքները ոչնչացնող պետությունը հանկարծ սկսում է խոսել տոնական հրադադարների մասին: Մենք մեր և մեր հարևանների փորձով չափազանց լավ գիտենք, թե իրականում ինչ արժեն նման «բարի կամքի» դրսևորումներն ու անվտանգության խոստումները։
Երբ մենք սկսում ենք ճանաչել այս տեղեկատվական մանիպուլյացիաները, դրանք կորցնում են իրենց ազդեցությունը։ Ցանկացած հեռախոսազանգ որպես սեփական հզորության ապացույց ներկայացնելու Կրեմլի ջանքերն իրականում փաստում են ոչ թե ուժի, այլ խորը մեկուսացման մասին։ Մեր տարածաշրջանում սթափ դատողությունն ու այս հնարքների անսխալ ընկալումը ոչ միայն ցանկալի են, այլև կենսականորեն անհրաժեշտ՝ սեփական շահերը պաշտպանելու և ճիշտ որոշումներ կայացնելու համար: