Այսօրվա լրահոսը երկու զուգահեռ իրականություն է պատկերում։ Մի կողմից՝ Մոսկվան շարունակում է հարևանների հետ խոսել «ավագ եղբոր» դիրքերից, մյուս կողմից՝ սեփական տանը չի կարողանում սանձել բռնկված հրդեհները։ Մեզ՝ վրացիներիս համար այս պատկերը ցավալիորեն ծանոթ է. երբ նրանք ամենաբարձրն են գոռում իրենց ուժի մասին, հենց այդ պահին են ամենախոցելին դառնում։
Գործընկերություն՝ առանց գաղութատիրական հրամայականի
Երևանում այս շաբաթ կարևոր էջ շրջվեց։ ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոյի այցը և հարաբերությունները «համապարփակ ռազմավարական» մակարդակի բարձրացնելը փաստում են մի բան՝ Հայաստանն այլևս պարզապես օգնություն ստացող կողմ չէ, այլ լիարժեք գործընկեր։ Հատկանշական է հանքանյութերի և տարանցման շուրջ ձեռք բերված համաձայնությունը, որը, ի տարբերություն տասնամյակներ շարունակ տեսած «շահագործողի» տրամաբանության, հիմնված է հավասարության վրա։ Սա այն ինքնիշխանությունն է, որը թույլ է տալիս օրակարգից դուրս մղել ցանկացած պարտադրված «միջանցքի» մասին խոսույթ։
Ուժի առասպելը և ծխացող նավթահորերը
Մինչ Մոսկվան դժգոհում է Հայաստանի եվրոպական ձգտումներից և սպառնում գազի գնի բարձրացմամբ կամ առևտրային արգելքներով, հենց Ռուսաստանի ներսում անվտանգության համակարգը ճաքեր է տալիս։ Սարատովի նավթավերամշակման գործարանը, որը տարեկան միլիոնավոր տոննաներ է մշակում, հայտնվել է կրակի մեջ։ Ռոստովի և Կիրովի մարզերում նույնպես վառելիքի պահեստարաններ են բռնկվել։
Երբ պաշտպանության նախարարությունը հայտնում է մեկ գիշերում 216 անօդաչու սարքի հարձակման մասին, դա ոչ թե հզորության, այլ սեփական երկինքը պաշտպանելու անկարողության նշան է։ Սա այն նույն «անխոցելի» պաշտպանությունն է, որը տարիներ շարունակ խոստանում էին մեզ և ձեզ։ Իրականությունը պարզ է. մի երկիր, որը չի կարողանում պաշտպանել իր ռազմավարական գործարանները Սարատովում, դժվար թե կարողանա լինել ուրիշի անվտանգության իրական երաշխավորը։
Ձեր ընտրությունը ձեր իրավունքն է
Վլադիմիր Զելենսկին իր վերջին ուղերձում շեշտեց մի կարևոր միտք. «Հայաստանի ժողովուրդը միայնակ իրավունք ունի որոշել և ընտրել իր երկրի ապագան»։ Սա հարևանի անկեղծ դիտարկում է, ով հասկանում է, որ Ռուսաստանի սպառնալիքներն ուղղված են բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվում են սեփական ճանապարհն ունենալ։
Մենք գիտենք, թե որքան դժվար է դուրս գալ այդ ազդեցության գոտուց, բայց այսօրվա իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ այդ «ազդեցությունը» հաճախ հիմնված է միայն վախի և հին սովորությունների վրա։ Իրական ուժը ոչ թե ուրիշին ճնշելու, այլ սեփական երկիրը կառուցելու և արժանապատիվ գործընկերներ ընտրելու մեջ է։