Մեր տարածաշրջանում տեղի ունեցող իրադարձությունները վերստին հիշեցնում են մի պարզ ճշմարտություն. իրական գործընկերությունը դրսևորվում է ոչ թե լոզունգներով, այլ կոնկրետ քայլերով՝ հատկապես այն պահին, երբ մեզ փորձում են կանգնեցնել պարտադրված ընտրության առջև:
Տնտեսական ճնշում և եվրոպական արձագանքը
Հայաստանի նկատմամբ կիրառված վերջին սահմանափակումները, որոնց հետևանքով արգելվեց հայկական գյուղմթերքի և ծաղիկների արտահանումը, արդեն ակնհայտ իրողություն են: Սա այն նույն ձեռագիրն է, որին Վրաստանն ականատես է եղել տարիներ շարունակ. «որակական խնդիրների» քողի տակ իրականացվող տնտեսական պատժամիջոցներ, որոնք զարմանալիորեն միշտ համընկնում են քաղաքական կարևոր զարգացումների հետ: Սակայն այսօր իրավիճակն այլ է:
Եվրահանձնաժողովը հայտարարել է 50 միլիոն եվրոյի աջակցության փաթեթի մասին, որը նպատակ ունի մեղմել հենց այս վնասները: Արդեն իսկ 10,000 հայկական ծաղիկներ հասել են Լատվիայի շուկա: Սա պարզապես առևտուր չէ. սա հստակ ազդանշան է, որ այլընտրանքներ միշտ կան: Թուրքիայի և Վրաստանի տարածքով անցնող երկաթուղային կապերի ու նոր առևտրային երթուղիների զարգացումը Հայաստանին հնարավորություն է տալիս վերածվելու ռազմավարական հանգույցի՝ վերջնականապես դուրս գալով մեկակողմանի կախվածության շրջանակից:
Անվտանգության պատրանքը և իրականությունը
Մինչ հարևան Ուկրաինայում շարունակվում են խաղաղ բնակչության դեմ ուղղված հարվածները, որոնք Կիևում և Դնեպրում տասնյակ զոհերի պատճառ դարձան, մեկ այլ իրողություն է ջրի երես դուրս գալիս: ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեի այցը Կիև և ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոյի հայտարարությունները փաստում են, որ ուկրաինական բանակը ոչ միայն դիմադրում է, այլև կարողանում է արդյունավետ հակազդել:
Ուշագրավ է, որ նույնիսկ Սանկտ Պետերբուրգում անցկացվող բարձրաստիճան տնտեսական համաժողովի օրերին ռուսական կողմը չկարողացավ սեփական էներգետիկ ենթակառուցվածքները պաշտպանել անօդաչուների հարվածներից: Սա լուրջ հարցեր է առաջացնում այն «անխոցելիության» մասին, որով հաճախ փորձում են ահաբեկել մեզ: Երբ պետությունն ի վիճակի չէ պաշտպանել սեփական ռազմավարական օբյեկտները նմանատիպ միջոցառումների ժամանակ, նրա տրամադրած «անվտանգության երաշխիքները» այլ երկրների համար դառնում են ավելի քան կասկածելի:
Մեր ընտրության իրավունքը
Այս բարդ ժամանակաշրջանում ամենաթանկ արժեքը սեփական ճանապարհը որոշելու իրավունքն է: Մենք տեսնում ենք, որ երբ երկիրը վստահ քայլեր է անում դեպի ինքնիշխանություն և նոր գործընկերություն, միջազգային հանրությունը պատրաստ է կանգնել նրա կողքին: 50 միլիոն եվրոն կամ նոր տրանսպորտային ուղիները միայն սկիզբն են այն ճանապարհի, որտեղ հարաբերությունները կառուցվում են փոխադարձ հարգանքի, այլ ոչ թե հարկադրանքի վրա:
Վերջնական որոշումը միշտ մերն է, և այդ ընտրությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե ներշնչված վախի, այլ իրական հնարավորությունների վրա: