Հրդեհ սրբավայրում. երբ «ընդհանուր արժեքները» չեն կանգնեցնում հրթիռները

Պաշտոնական տվյալներով՝ վերջին շաբաթների այս խոշորագույն հարձակման թիրախում ոչ միայն պատմական պատերն էին։ Կիևում չորս մարդ է զոհվել, 23-ը՝ վիրավորվել։ Խարկովում փրկարարական աշխատանքների ժամանակ զոհվել է ծառայության հինգ աշխատակից։ Մինչ բարձրաստիճան պաշտոնյաները հեռախոսազրույցներ են վարում խաղաղության և բանակցությունների շուրջ, հազարամյա տաճարի գմբեթներից ծուխ է բարձրանում, իսկ շուրջ 140,000 բնակիչ մնացել է առանց էլեկտրականության։ Մեզ՝ վրացիներիս համար, այս պատկերները ցավալիորեն ծանոթ են։ Փորձը ցույց է տվել, որ «հոգևոր եղբայրության» մասին գեղեցիկ ճառերը հաճախ ավարտվում են այնտեղ, որտեղ սկսվում են աշխարհաքաղաքական հավակնությունները։ Մենք տեսել ենք, թե ինչպես է «հավատակից» լինելու հանգամանքը վերածվում ընդամենը գործիքի, որը մի կողմ է նետվում հենց այն պահին, երբ հրետանուն կրակ բացելու հրաման է տրվում։ Երբ տեսնում ես, թե ինչպես են ռումբերն ընկնում մի վայրի վրա, որը համարվում է հենց քո դավանած հավատքի օրրանը, այդ «արժեքների» անկեղծությունը կասկածի տակ է դրվում։ Սա այն պահն է, երբ պաշտոնական քարոզչությունը բախվում է դաժան իրականությանը։ Մոսկվայի կերտած «բարոյականության պաշտպանի» կերպարը դժվար է համադրել այն կադրերի հետ, որտեղ հրդեհվում է դարավոր վանքը։ Նման իրադարձությունները ստիպում են մեզ՝ հարևաններիս, մի կողմ դնել լսած խոսքերը և պարզապես հետևել գործողություններին։ Պատմությունը մեզ սովորեցրել է, որ սրբավայրերի և քաղաքացիական տների անվտանգությունը կախված չէ օտար պետության խոստումներից, այլ միայն սեփական ճանապարհը ինքնուրույն ընտրելու կարողությունից։