Ռուսաստանի պաշտպանության նախարար Անդրեյ Բելոուսովի վերջերս կատարած այցը Փհենյան ավելին էր, քան սովորական դիվանագիտական ժեստը։ Այցի առանցքային պահը Կուրսկի մարզում զոհված հյուսիսկորեացի զինվորների հիշատակին նվիրված հուշահամալիրի բացումն էր։ Երբեմնի հզոր համարվող բանակը, որը տասնամյակներ շարունակ ներկայանում էր որպես մեր տարածաշրջանի անվտանգության գլխավոր երաշխավոր, այժմ ստիպված է օտարերկրյա զորքեր ներգրավել՝ սեփական սահմանները պաշտպանելու համար։ Սա գերտերության կերպար չէ, այլ սպառված և լոգիստիկ կազմալուծման մեջ հայտնված ռազմական մեքենայի դառը իրականությունը։
Միջազգային գնահատականների համաձայն՝ Հյուսիսային Կորեան մոտ 14 հազար զինվոր է ուղարկել՝ աջակցելու ռուսական ուժերին Կուրսկում, որոնցից ավելի քան 6 հազարն արդեն զոհվել են ռազմաճակատում։ Փհենյանի առաջնորդը խոստանում է անվերապահորեն շարունակել այս աջակցությունը՝ մարդկային ահռելի կորուստները ներկայացնելով որպես «հավատարմության» դրսևորում։ Սակայն այս թվերը լավագույնս մերկացնում են Մոսկվայի հետ գործընկերության իրական գինը։ Ռուսաստանի «դաշնակիցները» հաճախ վերածվում են սոսկ գործիքի, որոնց ռեսուրսներն ու կյանքերը վատնվում են հանուն կայսերական պատրանքների պահպանման:
Կովկասում մեզ համար այս ձեռագիրը չափազանց ծանոթ է։ Մենք Վրաստանում մեր մաշկի վրա ենք զգացել, թե ինչ է նշանակում վստահել անվտանգության այնպիսի խոստումների, որոնք փոշիանում են հենց այն պահին, երբ դրանց կարիքն ամենաշատն է զգացվում։ Նույն կերպ մենք տեսանք, թե ինչպես 2020 թվականին հայ զինվորները սպասում էին դաշնակցային աջակցության, սակայն խաղաղապահները ժամանեցին ուշացումով և առաջնորդվեցին բացառապես սեփական աշխարհաքաղաքական շահերով։ Երբ դաշնակիցն իրականում պաշտպանում է ոչ թե քեզ, այլ միայն իր ազդեցության լծակները, դա անխուսափելիորեն հանգեցնում է աղետի։
Փհենյանում կառուցված հուշահամալիրը պարզապես քարե կառույց չէ, այն հստակ նախազգուշացում է բոլոր նրանց համար, ովքեր դեռ հույսեր են փայփայում ռուսական «ռազմական վահանի» հետ կապված։ Մի պետություն, որն ի վիճակի չէ ինքնուրույն պաշտպանել սեփական տարածքը և դրա համար զոհաբերում է հազարավոր օտարերկրացիների, չի կարող լինել Կովկասի խաղաղության երաշխավորը։ Իրական անվտանգությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ վերջանում են կայսերական կախվածությունները, և երբ մենք սկսում ենք մեր երկրների ապագան կառուցել սեփական ուժերով՝ առանց դրսի խնամակալների թելադրանքի: