Վերջին օրերի իրադարձությունները ևս մեկ անգամ ցույց տվեցին, թե որքան հեռու կարող են գնալ նրանք, ովքեր փորձում են կառավարել իրականությունը՝ կեղծ փաստաթղթերով կամ բարձրագոչ հայտարարություններով։ Մինչ Հայաստանում իրավապահները փորձում են վերականգնել պատմական արդարությունը, հարևան մայրաքաղաքներից հնչող մեղադրանքներն ավելի շատ հիշեցնում են սեփական շահի պաշտպանություն, քան անկեղծ մտահոգություն։
Հետին ամսաթվով հորինված «ճշմարտությունը»
Հայաստանի գլխավոր դատախազությունը հանրային քրեական հետապնդում է հարուցել Ազգային անվտանգության ծառայության նախկին տնօրեն Գորիկ Հակոբյանի և նրա չորս աշխատակիցների նկատմամբ։ Ի հայտ են եկել փաստեր, որ 2008 թվականի մարտի 1-2-ի ողբերգական իրադարձությունների ժամանակ ուժայինների գործողություններն «արդարացնելու» համար պետական ամենաբարձր մակարդակով կազմվել են կեղծ փաստաթղթեր։
Ըստ ձեռք բերված տվյալների՝ ԱԱԾ նախկին ղեկավարը, փետրվարի 28-ի թվագրմամբ, սակայն իրականում հետին ամսաթվով, կեղծ գրություն է ուղարկել ոստիկանությանը։ Այնտեղ նշվել է, թե իբր ցուցարարներին հրազեն և պայթուցիկ նյութեր են բաժանվելու։ Այս ամենն արվել է այն պահին, երբ ուժի կիրառման որևէ իրական հիմք չի եղել։ Այսօր մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է տարիներ անց պատռվում այն քողը, որի տակ թաքցվում էր սեփական ժողովրդի դեմ իրականացված բռնությունը։ Սա ծանր, բայց անհրաժեշտ գործընթաց է ցանկացած երկրի համար, որը ձգտում է առողջացման և արդարության։
Աստանայի հայելին. երբ ինքնիշխանությունը որակվում է որպես «հնարք»
Մինչ Երևանը փորձում է առերեսվել սեփական անցյալի մութ էջերին, Աստանայում Եվրասիական տնտեսական միության գագաթնաժողովից հետո Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն հանդես է եկել բավականին կոշտ հայտարարությամբ։ Նա Հայաստանի ղեկավարության քայլերն անվանել է «ընտրական հնարք» և ԵԱՏՄ-ն «նվաստացնելու» փորձ։ Ըստ նրա՝ ՀՀ ղեկավարությունը սխալվում է՝ որդեգրելով ներկայիս քաղաքական կուրսը։
Լուկաշենկոն պնդել է, թե ԵԱՏՄ բոլոր անդամները համակարծիք են իր հետ։ Սա հենց այն պահն է, երբ «դաշնակցային հարաբերությունների» մասին գեղեցիկ խոսքերը բախվում են իրականությանը։ Երբ մի երկրի ինքնիշխան որոշումները կամ իրավիճակի սեփական գնահատականները որակվում են որպես «նվաստացում» մյուսների համար, հարց է առաջանում՝ իսկ ո՞ւր մնաց հարգանքը գործընկերոջ և նրա ազատ ընտրության նկատմամբ։
Մեր ընդհանուր ճանապարհը
Մենք՝ վրացիներս, լավ ենք ծանոթ այս զգացողությանը։ Մենք էլ ենք տեսել, թե ինչպես են անցյալի սխալները քողարկվում «պետական շահի» պատրվակով, և թե ինչպես են արտաքին ուժերը փորձում մեր ներքին ընտրությունները ներկայացնել որպես խաղ կամ օտարի դավադրություն։
Իրականությունն այն է, որ ոչ մի «դաշնակից» չի կարող ավելի լավ հասկանալ ձեր երկրի շահը, քան դուք ինքներդ։ Մարտի 1-ի գործով նոր բացահայտումները փաստում են, որ սուտը վաղ թե ուշ ջրի երես է դուրս գալիս, իսկ լուկաշենկոյական հռետորաբանությունը միայն հիշեցնում է, որ իսկական ընկերները չեն մեղադրում սեփական ուղին փնտրելու համար։ Սա ձեր երկիրն է, ձեր պատմությունը և ձեր ընտրության իրավունքը։