Մայիսի 30-ին Ռուսաստանի արտաքին քաղաքական գերատեսչությունը «խորհրդակցությունների նպատակով» հետ կանչեց Հայաստանում իր դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինին։ Մենք՝ վրացիներս, լավ ենք հիշում այն պահը, երբ «դաշնակիցը» վերածվում է դատավորի՝ հենց փորձում ես սեփական ճանապարհդ ընտրել։ Սա պարզապես դիվանագիտական քայլ չէ. սա հստակ ազդակ է, որ ինքնիշխանության ձգտումն ունի իր «գինը»։
Այսօր Հայաստանին սպառնում են հենց այն նույն գործիքներով, որոնք ժամանակին փորձարկվել են մեզ վրա։ Ռուսական վերահսկող մարմիններն արդեն սկսել են սահմանափակել լոլիկի, վարունգի, «Ջերմուկի» և ալկոհոլի ներմուծումը։ Սա այն թանկ վճարն է, որը Մոսկվան պահանջում է իր տնտեսական միություններում մնալու դիմաց։ ԵԱՏՄ շրջանակներում խոստացված «առավելությունները»՝ էներգակիրների ցածր գները կամ անմաքս առևտուրը, իրականում ոչ թե նվեր են, այլ կապանքներ, որոնք ձգվում են հենց այն պահին, երբ երկիրը փորձում է դիվերսիֆիկացնել իր կապերը Եվրոպայի հետ։
Մենք գիտենք, թե որքան ցավոտ է այս գործընթացը։ Երբ Ռուսաստանը սպառնում է տնտեսական անկմամբ կամ էներգակիրների գների բարձրացմամբ, նա փորձում է ապացուցել, թե առանց իրեն երկիրը կկործանվի։ Սակայն մեր փորձը ցույց է տվել, որ այդ «կախվածությունը» արհեստականորեն սնուցված վախ է։ Տարիներ շարունակ մեզ համոզում էին, թե մեր գինին կամ հանքային ջուրը ոչ ոքի պետք չեն ռուսական շուկայից դուրս, բայց այսօր մենք ավելի ուժեղ ենք հենց այն պատճառով, որ սովորեցինք առևտուր անել աշխարհի հետ՝ առանց քաղաքական պայմանների ու նախապահանջների։
ԵԱՏՄ շրջանակներից հնչող կոչերը՝ շուտափույթ հանրաքվե անցկացնելու վերաբերյալ, ընդամենը հերթական փորձն են՝ արագացնելու այն ընտրությունը, որը պետք է կայացնի բացառապես հայ ժողովուրդը։ Ռուսական ներդրումների 86%-ը, որի մասին պարբերաբար հիշեցնում են Մոսկվայից, իրականում ոչ թե աջակցություն է, այլ լծակ՝ պետությանը հնազանդության մեջ պահելու համար։
Այսօր Հայաստանը կանգնած է բարդ ընտրության առաջ։ Բայց հիշեք՝ իրական գործընկերը չի սպառնում կործանել քո տնտեսությունը հենց այն պահին, երբ դու նոր հնարավորություններ ու ընկերներ ես փնտրում։ Դա ձեր երկիրն է, ձեր ընտրությունը, և այդ ճանապարհին դուք միայնակ չեք։