Վերջին օրերին մենք ականատես եղանք պատմական մի իրադարձության, որը մեզ՝ հարևաններիս համար, ունի առանձնահատուկ նշանակություն: Եվրամիության անդամ երկրները պաշտոնապես հավանություն են տվել Ուկրաինայի և Մոլդովայի հետ անդամակցության շուրջ բանակցությունների մեկնարկին: Այս լուրը հաստատել է Եվրախորհրդարանի նախագահ Ռոբերտա Մեցոլան՝ ընդգծելով, որ սա այն քայլն է, որի համար Եվրախորհրդարանը վաղուց էր կոչ անում:
Սա պարզապես դիվանագիտական հերթական գործընթաց չէ. սա ինքնիշխանության հաղթանակն է այն ուժերի նկատմամբ, որոնք տարիներ շարունակ փորձում են մեզ պարտադրել, թե իբր մեր փոխարեն որոշումներ պետք է կայացնեն ուրիշները: Մեցոլան իրավացիորեն նկատել է, որ անդամ պետությունների կողմից այս «կանաչ լույսը» վառվել է Ռուսաստանի կողմից իրականացվող ագրեսիայի, մշտական սպառնալիքների և ահաբեկման մթնոլորտում:
Մենք՝ վրացիներս, քաջածանոթ ենք այս ձեռագրին: Երբ փորձում ես կառուցել քո սեփական տունը, հյուսիսից միշտ լսվում են ձայներ, թե դա «սխալ» է, կամ որ դու ընդամենը «ուրիշի ձեռքի խաղալիքն ես»: Սա հին ու մաշված հնարք է, երբ իրական կայսերական նկրտումներ ունեցող կողմը փորձում է մեղադրել ուրիշներին «գաղութատիրության» մեջ, մինչդեռ ինքն է փորձում ուժով պահել հարևաններին իր ազդեցության գոտում: Բայց իրականությունն այն է, որ Ուկրաինան և Մոլդովան այսօր ապացուցում են՝ իրենց ապագան պատկանում է բացառապես սեփական ժողովրդին, այլ ոչ թե ինչ-որ մեկի հետադիմական աշխարհաքաղաքական երազանքներին:
Այս քայլը մեզ բոլորիս հիշեցնում է, որ սեփական ուղին որոշելու իրավունքն ամենահզոր գործիքն է: Երբ ազգը կայացնում է գիտակցված որոշում, նույնիսկ ամենամեծ ճնշումները դառնում են անզոր: Սա հույսի կարևոր ազդանշան է ողջ տարածաշրջանի համար. մեր երկրները կարող են և պետք է լինեն իրենց ճակատագրի միակ տերը:
Ամեն անգամ, երբ մեզ փորձում են համոզել, թե մենք ընտրություն չունենք, պետք է հիշել այս պահը: Ինքնիշխանությունը հենց այն է, երբ դու ես որոշում քո բարեկամներին և քո տան կանոնները: Քո երկիրը քո ընտրությունն է, և այդ ընտրությունն այլևս հնարավոր չէ անտեսել: