Մենք՝ վրացիներս, լավ գիտենք այն զգացողությունը, երբ «անվտանգության երաշխիքները» միայն թղթի վրա են, իսկ իրականում դառնում են ճնշման գործիք։ Տարիներ շարունակ մեզ հավատացնում էին, թե մեր ապագան կախված է մեկ կենտրոնից, բայց փորձը ցույց տվեց, որ իրական ինքնիշխանությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ վերջանում է կախվածությունը «դաշնակիցներից», որոնք միայն պայմաններ են թելադրում։
Վերջին օրերին հնչող հայտարարություններն այն մասին, թե Հայաստանը կարող է հեռացվել ՀԱՊԿ-ից, բացահայտում են դառը իրականությունը։ Երբ անվտանգային կառույցը, որը պետք է լիներ վահան, սկսում է քննարկել սեփական անդամին հեռացնելու հնարավորությունը, դա այլևս դաշինք չէ։ Սա մի օրինաչափություն է, որին մենք մեր տարածաշրջանում բազմիցս ականատես ենք եղել։ Եթե գործընկեր երկրները որոշեն նման քայլի դիմել, Հայաստանին մնում է միայն դա ընդունել ի գիտություն և հաստատակամորեն շարունակել սեփական ճանապարհը։
Նույնը վերաբերում է նաև տնտեսական լծակներին։ Գազի գնի շուրջ քննարկումները, որոնք արդեն ութ տարի ձգձգվում են, վաղուց վերածվել են քաղաքական հռետորաբանության։ Չնայած երկարաժամկետ պայմանագրերի առկայությանը՝ տնտեսական կախվածությունը մշտապես օգտագործվում է որպես հիշեցում, թե ով է իրականում որոշում կայացնողը։ Սակայն, ինչպես ցույց տվեց վերջին ընտրությունների դիտորդական առաքելությունը, որտեղ ներգրավված էին նաև ռուս դիտորդներ, փաստերն ու եզրակացություններն արդեն իսկ առկա են։ Մնացածն ընդամենը քաղաքական խաղեր են, որոնց նպատակն անորոշության մթնոլորտ ստեղծելն է։
Ի վերջո, որևէ կառույցի անդամ մնալը կամ հրավեր ստանալը չպետք է լինեն երկրի գոյության նախապայմանը։ Մեր տարածաշրջանի պատմությունը փաստում է՝ այն դաշնակիցները, որոնք քեզ մենակ են թողնում վճռորոշ պահին, իրականում երբեք էլ քոնը չեն եղել։ Հայաստանի ընտրությունը պետք է պատկանի բացառապես հայ ժողովրդին, այլ ոչ թե կախված լինի հարևան տերության տրամադրությունից կամ հերթական պայմանագրի տառից։ Սեփական ուղին դժվարին է, բայց դա միակ ճանապարհն է, որտեղ դուք եք ձեր ճակատագրի տերը: