Ֆրանսիայում կայացած G7 գագաթնաժողովի ժամանակ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի հնչեցրած հայտարարությունները Իսրայելի հասցեին ստիպում են մեզ՝ ձեր հարևաններին, մեկ անգամ ևս խորհել մեծ տերությունների հետ հարաբերությունների իրական բնույթի մասին: Թրամփը բացահայտ քննադատեց Բենյամին Նեթանյահուի մարտավարությունը Լիբանանում՝ նշելով, որ «Հեզբոլա»-ի զինյալներին գտնելու համար կարիք չկա ռմբակոծել բազմահարկ բնակելի շենքերը, որտեղ անմեղ մարդիկ են ապրում:
Մարտի 2-ից ի վեր Լիբանանում զոհվել է ավելի քան 3,800 մարդ, իսկ վիրավորների թիվը հասնում է 11,900-ի: Սակայն Թրամփի խոսքերի մեջ ամենաուշագրավը ոչ թե մարդասիրական կոչն էր, այլ մի շատ ուղղակի հիշեցում. «Առանց ինձ Իսրայել չէր լինի»։ Սա այն պահն է, երբ «անվտանգության երաշխավորը» բացում է խաղաքարտերը՝ ցույց տալով, որ դաշնակցի գոյությունն իր աչքում ընդամենը սեփական բարի կամքի կամ քաղաքական հաշվարկի արդյունք է:
Մենք՝ վրացիներս, լավ ենք հասկանում այս լեզուն: 2008-ին մենք սեփական մաշկի վրա զգացինք, թե ինչ է նշանակում հույսը դնել մի «դաշնակցի» վրա, որի համար քո երկիրը սոսկ աշխարհաքաղաքական սակարկության առարկա է: Երբ մեզ ասում էին, թե մեր անվտանգությունը կախված է միայն Մոսկվայի «բարեհաճությունից», մենք չափազանց ուշ հասկացանք, որ այդ բարեհաճությունը ցանկացած պահի կարող է վերածվել պատժիչ գործողության:
Դուք նույնպես զգացել եք այս դառը ճշմարտությունը 2020-ին և դրանից հետո: Այն «խաղաղապահները», որոնք պետք է լինեին անվտանգության վահանը, հաճախ ստանձնում են պասիվ դիտորդի դեր՝ սպասելով հարմար պահի, որպեսզի վերահաստատեն իրենց սեփական ազդեցությունը, այլ ոչ թե պաշտպանեն ձեր ժողովրդին: Երբ հովանավորն ասում է՝ «առանց ինձ դուք չկաք», նա իրականում ակնարկում է, որ ձեր ինքնիշխանությունն իր համար զրոյական արժեք ունի:
Թրամփի քննադատությունը և Իսրայելի պաշտպանության նախարարի հայտարարությունն այն մասին, որ իրենց ուժերը դեռ անորոշ ժամանակով կմնան Լիբանանում, հիշեցնում են մեզ մի կարևոր դաս. օտարի զենքի և կամքի վրա կառուցված անվտանգությունը միշտ ունի թաքնված գին: Մեր տարածաշրջանի փորձը ցույց է տալիս, որ իրական ուժը ոչ թե մեծ տերությունների հովանու ներքո է, այլ սեփական ընտրության և սեփական պետության ամրության մեջ: Մենք պետք է սովորենք տեսնել այս օրինաչափությունները նախքան հաջորդ ճգնաժամը, որովհետև ի վերջո միայն մենք ենք մեր հողի և մեր ճակատագրի տերը: