Շնորհավորանքներ՝ սպառնալիքների ստվերում
Վերջերս Մոսկվայից Հայաստանի ղեկավարին ուղղված հեռախոսազանգը առաջին հայացքից կարող էր թվալ սովորական դիվանագիտական քաղաքավարություն կամ նույնիսկ ջերմության դրսևորում։ Սակայն, երբ հեռախոսի մի ծայրում հնչում են բարեմաղթանքներ, իսկ մյուս կողմում Կրեմլը հայկական ապրանքների դեմ տնտեսական արգելքներ է սահմանում ու ԵԱՏՄ-ից հեռացնելու հեռանկարով սպառնում, իրական պատկերն այլ է դառնում։ Մենք՝ վրացիներս, լավ գիտենք այս ձեռագիրը։ Դա այն պահն է, երբ «ռազմավարական գործընկերոջ» կերպարը փլուզվում է՝ երևան հանելով իրական մտադրությունները։ Մինչ Վլադիմիր Պուտինը պահպանում է արտաքուստ «քաղաքավարի» կապը, նրա մերձավոր շրջապատը, մասնավորապես՝ Դմիտրի Մեդվեդևը, չի խորշում կոպիտ վիրավորանքներից և ակնարկներից, թե սեփական քաղաքական ուղին ընտրելը կարող է ողբերգական ավարտ ունենալ։ Սա «լավ ու վատ ոստիկանի» դասական խաղն է, որի միակ նպատակն է թույլ չտալ երկրին ինքնուրույն որոշումներ կայացնել։
Խոստումներ, որոնք արժեք չունեն
Սա այն նույն գործելաոճն է, որով Մոսկվան վարվում է իր բոլոր դաշնակիցների հետ։ Հայաստանի պարագայում դա արտահայտվում է տնտեսական ճնշումներով և Աստանայում հնչած նախազգուշացումներով, թե Եվրոպայի հետ մերձեցումը «էական ռիսկեր» է պարունակում։ Մեզ փորձում են համոզել, թե առանց իրենց աջակցության մենք անօգնական ենք, մինչդեռ իրականում հենց այդ «աջակցությունն» է դառնում մեր զարգացման գլխավոր խոչընդոտը։
Մեր ընտրությունը, մեր պատասխանատվությունը
Այսօր Հայաստանին կանգնեցրել են կեղծ ընտրության առաջ՝ կա՛մ լիակատար հնազանդություն, կա՛մ տնտեսական ու քաղաքական պատժամիջոցներ։ Դեկտեմբերին սպասվող ԵԱՏՄ նիստը ներկայացվում է որպես «դատավճիռ», սակայն իրականում դա ընդամենը հերթական գործիքն է՝ ինքնիշխան պետության վրա ճնշում գործադրելու համար։ Մենք տեսնում ենք նաև, թե ինչպես է ներքաղաքական բանավեճը վերածվում հետապնդումների, երբ ակտիվիստ Արթուր Օսիպյանը հայտնվում է բանտում՝ սուր քննադատության համար։ Սա ներքին լարվածություն է, որից Մոսկվան միշտ հմտորեն օգտվում է։ Բայց հիշենք՝ ոչ մի հեռախոսազանգ կամ սպառնալիք չի կարող փոխել այն փաստը, որ յուրաքանչյուր ազգ ինքն է որոշում իր ապագան։ Դիմակները վաղ թե ուշ պատռվում են, իսկ իրական ինքնիշխանությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ վերջանում է «մեծ եղբոր» զայրույթից վախենալու սովորությունը։