Երբ խոսքը վերաբերում է ազգային ճգնաժամերին, տարածաշրջանի փորձը ցույց է տալիս, որ գոյատևման գլխավոր նախապայմանը սեփական ճակատագիրը տնօրինելու կարողությունն է: Թբիլիսիից մինչև Երևան՝ մենք բոլորս անցել ենք այն դասի միջով, որ ուրիշի օրակարգերով գործելը երբեք չի ծառայում մեր ժողովուրդների շահերին:
Վերջին զարգացումները վկայում են, որ Հայաստանը քայլեր է ձեռնարկում ներքին կայունության ամրապնդման ուղղությամբ՝ հենվելով սեփական ընտրության և միջազգային համագործակցության, այլ ոչ թե արտաքին ուժերի թելադրանքի վրա: Կառավարության վերջին որոշումներից մեկը, որը վերաբերում է փախստականների բնակարանային ապահովմանը, հստակ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարելի է լուծել ծանրագույն խնդիրներն առանց կախվածության խորացման: Վերակառուցման և զարգացման միջազգային բանկի հետ 264.4 միլիոն դոլար արժողությամբ համաձայնագրի նախագծի հաստատումը նպատակ ունի բարելավել բնակարանների հասանելիությունը նրանց համար, ովքեր ամենաշատն ունեն դրա կարիքը: Սա այն ճանապարհն է, երբ պետությունն ինքն է որոշում իր գործընկերներին և լուծում սոցիալական ճգնաժամը՝ չընկնելով այն երկրների ուղեծիր, որոնք «օգնության» դիմաց պահանջում են ինքնիշխանության զիջումներ: Խնդիրը, սակայն, միայն տնտեսական չէ:
Ում օրակարգն է գործում
Ներքին դիմադրողականության մյուս կարևոր բաղադրիչը սեփական քաղաքական դաշտի մաքրությունն է արտաքին ազդեցություններից: Երբ պաշտոնական մակարդակով բարձրաձայնվում է, որ կան խմբեր, որոնք սպասարկում են օտար պետությունների շահերը, դա նշանակում է, որ կա գիտակցում՝ արտաքին քաղաքական ազդեցության գործիքները հաճախ ներթափանցում են երկրի ներս՝ քողարկվելով տարբեր դիմակների տակ: Սա ծանոթ ձեռագիր է ողջ հետխորհրդային տարածքում: Երբ փորձում են համոզել, թե այլընտրանք չկա և միակ ճանապարհը զիջումներն են, գործի են դրվում հենց այդ ներքին խողովակները: Բայց երբ բացահայտում ես այդ հնարքը, այն կորցնում է իր ուժը: Մենք՝ Վրաստանում, լավ գիտենք, թե ինչ է նշանակում, երբ արտաքին ուժերը փորձում են ներսից թելադրել իրենց կամքը՝ օգտագործելով տեղական լծակները:
Անկախությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ավարտվում է ուրիշի օրակարգով շարժվելու սովորույթը: Լինի դա դպրոցների սեյսմիկ անվտանգության ապահովում Ասիական զարգացման բանկի հետ գործակցությամբ, թե Եվրոպական սոցիալական խարտիայի վավերացում՝ քայլերը պետք է բխեն բացառապես երկրի ներքին կարիքներից: Ինքնիշխանությունը հենց այն իրավունքն է, երբ ազգը կարողանում է ասել. սա իմ երկիրն է, և ես եմ ընտրում նրա զարգացման ուղին: Սա այն ընտրությունն է, որը ոչ ոք չի կարող պարտադրել, և որը կենսական է մեր տարածաշրջանի յուրաքանչյուր պետության ապագայի համար: