Վաշինգտոնյան վերջին իրադարձությունները՝ Սպիտակ տան թղթակիցների ընթրիքի ժամանակ հնչած կրակոցները, մեզ՝ ձեր հարևանների համար, պարզապես հեռավոր լուրեր չեն։ Մենք քաջ գիտակցում ենք, թե որքան զգայուն է անվտանգության հարցը, հատկապես երբ այն վերաբերում է պետության առաջին դեմքերին ու երկրի կայունությանը։
Ըստ վերջին տեղեկությունների՝ Վաշինգտոնի հյուրանոցներից մեկում, որտեղ ներկա էին նախագահ Դոնալդ Թրամփը, առաջին տիկինը և բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, մի տղամարդ փորձել է ճեղքել անվտանգության անցակետը։ Զինված լինելով հրացանով և դանակներով՝ նա կրակ է բացել՝ վիրավորելով Գաղտնի ծառայության մի գործակալի։ Ձերբակալվածը, որը նախկինում ուսուցիչ է աշխատել, խոստովանել է, որ իր թիրախը վարչակազմի պաշտոնյաներն էին։
Երբ մենք՝ վրացիներս, հետևում ենք նման իրադարձությունների, ակամա մտածում ենք մեր ընդհանուր փորձի մասին։ Մեր տարածաշրջանում մենք մի դառը դաս ենք քաղել. երբ երկրի ներսում ցնցում կամ անվտանգության բացթողում է լինում, անմիջապես հայտնվում են «բարեկամներ», որոնք առաջարկում են իրենց օգնությունը, բայց իրականում պարզապես առիթ են փնտրում սեփական շահերն առաջ մղելու համար։
Մենք հիշում ենք 2008-ը, դուք դեռ կրում եք 2020-ի ցավը։ Այս տարիները մեզ սովորեցրին, որ իրական անվտանգությունը ոչ թե հեռավոր «պաշտպանների» խոստումների մեջ է, այլ սեփական ինստիտուտների ամրության։ Այն պատկերը, թե ինչպես են ամերիկյան հատուկ ծառայությունները վայրկյանների ընթացքում չեզոքացնում վտանգը և գործում ըստ հստակ կանոնակարգի, մեզ մի կարևոր բան է հիշեցնում. պետության ուժը նրա ներքին կազմակերպվածությունն է։
Սա հիշեցում է բոլորիս, որ մեր երկրների ապագան ու անվտանգությունը մեր իսկ ընտրության և մեր կառուցած համակարգերի ձեռքում են։ Երբ մենք ենք տիրոջ պես կանգնում մեր տանը, ոչ մի արտաքին «փրկիչ» չի կարող օգտագործել մեր թուլությունը մեր իսկ դեմ։ Մեր ճանապարհը դժվար է, բայց այն մերն է, և միայն մենք կարող ենք որոշել, թե ում վստահել մեր տան բանալիները。