Մերձավոր Արևելքից ստացվող վերջին տեղեկությունները կրկին տագնապի մեջ են պահում աշխարհը։ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների պաշտպանության նախարարությունը հայտարարել է Իրանից արձակված երեք հրթիռների որսման մասին, մինչդեռ Թեհրանը կտրականապես հերքում է որևէ հարձակում։ Էլ-Ֆուջեյրայի նավթային հանգույցում բռնկված հրդեհն ու Հորմուզի նեղուցում ռազմական նավերի շուրջ ստեղծված լարվածությունը միայն խտացնում են այս անորոշությունը։
Սակայն այս իրադարձությունների հետևում թաքնված է մի երևույթ, որը մեզ՝ կովկասցիներիս, չափազանց ծանոթ է։ Երբ ընդամենը մի քանի ժամվա ընթացքում հնչում են տասնյակ իրարամերժ վարկածներ, դա հաճախ ոչ թե տեղեկատվության պակաս է, այլ հստակ մշակված մարտավարություն։ Սա այն պահն է, երբ լուրերի առատությունը ծառայում է ոչ թե իրազեկմանը, այլ մարդուն հոգնեցնելուն ու շփոթեցնելուն։
Մենք մեր տարածաշրջանում բազմիցս տեսել ենք, թե ինչպես են ճշմարտությունն ու կեղծիքը միախառնվում այնքան վարպետորեն, որ մարդիկ ի վերջո դադարում են հավատալ որևէ բանի։ Սա տեղեկատվական այն «հեղեղն» է, որի նպատակը ոչ թե համոզելն է, այլ ստիպելը, որ դուք պարզապես հանձնվեք ճշմարտությունը փնտրելու ճանապարհին։ Երբ կողմերից մեկը հայտնում է հարձակման մասին, իսկ մյուսը՝ զգուշացնող կրակոցների, ընթերցողի մոտ առաջանում է անելանելիության ու անպաշտպանության զգացում։
Վրաստանում մենք սա զգացել ենք 2008-ին, Հայաստանում դուք դա ապրել եք 2020-ի ծանր օրերին, երբ պաշտոնական լրահոսն ու իրականությունը երբեմն տարբեր ուղղություններով էին գնում։ Այսօր Հորմուզի նեղուցում տեղի ունեցողը մեզ հիշեցնում է՝ տեղեկատվական պատերազմը նույնքան վտանգավոր է, որքան իրական հրթիռները։
Այս իրավիճակում մեր միակ զենքը սառնասրտությունն է։ Մի՛ թույլ տվեք, որ իրարամերժ լուրերի այս անդադար հոսքը խլի ձեր սթափ դատելու ունակությունը։ Ճշմարտությունը սովորաբար ավելի լռակյաց է, քան այն աղմուկը, որը ստեղծվում է մեզ կաթվածահար անելու համար։ Մենք պետք է սովորենք տեսնել այս հնարքները, որպեսզի թույլ չտանք ուրիշներին տնօրինել մեր վախերն ու սպասումները։