Վերջին օրերին մենք ականատես ենք լինում մի իրավիճակի, որը մեզ՝ վրացիներիս համար, չափազանց ծանոթ է։ Երբ երկիրը փորձում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնել, սահմանին անսպասելի «խնդիրներ» են առաջանում, կիրառվում են տնտեսական սահմանափակումներ, իսկ այն, ինչ նախկինում կոչվում էր գործընկերություն, ակնթարթորեն վերածվում է ճնշման լծակի։ Սա այն գինն է, որը ստիպված ենք լինում վճարել միակողմանի կախվածության համար։
Գործընկերությո՞ւն, թե՞ հարկադրանք
Եվրահանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենը բացահայտորեն նշել է, որ Հայաստանի նկատմամբ կիրառվող վերջին սահմանափակումները տնտեսական հարկադրանքի դրսևորում են։ Մենք Վրաստանում լավ ենք հիշում, թե ինչպես էին մեր գինին ու հանքային ջրերը հանկարծակի «անորակ» դառնում հենց այն պահին, երբ մեր քաղաքական կուրսը դուր չէր գալիս հյուսիսային հարևանին։ Սակայն այսօր կա մի էական տարբերություն. Հայաստանը մենակ չէ։ Եվրոպական Միությունն արդեն իսկ նախապատրաստում է աջակցության փաթեթ, որը ներառում է ավելի քան 50 միլիոն եվրոյի անհապաղ ֆինանսական օգնություն։ Սրանք սոսկ թվեր չեն, սա հստակ ուղերձ է այն մասին, որ այլընտրանք միշտ կա։
Ուժի առասպելը և իրականությունը
Մինչ մեզ փորձում են համոզել, թե առանց իրենց հովանավորության մենք դատապարտված ենք, աշխարհն ականատես է լինում բոլորովին այլ պատկերի։ ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն Սենատում հայտարարել է, որ Ռուսաստանը չի կարողանա հասնել իր ռազմական նպատակներին Ուկրաինայում։ Այն բանակը, որը ներկայացվում էր որպես անպարտելի, այսօր մեծ դժվարությամբ է փորձում պահել դիրքերը, իսկ ուկրաինացիներն ապացուցում են, որ նույնիսկ ամենամեծ ագրեսորին կարելի է արդյունավետ դիմադրել։ Սա մեզ հիշեցնում է մի պարզ ճշմարտություն. այն «անվտանգության երաշխիքները», որոնց վրա հույս էինք դնում տասնամյակներ շարունակ, հաճախ ծառայում են ոչ թե մեզ պաշտպանելուն, այլ մեզ կառավարելի պահելուն։
Ընտրության իրավունքը մերն է
ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատն արդեն հաստատել է նոր պատժամիջոցներ և օգնության ծրագրեր, որոնք ուղղված են Արևելյան Եվրոպայի երկրների դիմակայունության ամրապնդմանը։ Չնայած ներքին քաղաքական բարդ քննարկումներին, գործընթացն առաջ է շարժվում՝ ստանալով անհրաժեշտ աջակցությունը։
Ի վերջո, սա մեր երկրների ապագայի հարցն է։ Մենք տեսնում ենք, որ տնտեսական շանտաժը միայն արագացնում է այն գործընթացը, որից այդքան վախենում է ճնշող կողմը՝ մեր ինքնիշխանության ամրապնդումը։ Լատվիա արտահանված հայկական ծաղիկների խմբաքանակը փոքր, բայց խորհրդանշական քայլ է, որը փաստում է՝ հայկական արտադրանքի համար նոր շուկաներն ու հնարավորություններն իրական են։ Մեր երկիրը մեր ընտրությունն է, և այդ ընտրությունը պետք է խարսխված լինի մեր ազգային շահի, այլ ոչ թե օտարի վախերի վրա։