Հայաստան-Եվրոպական Միություն անդրանիկ գագաթնաժողովը, որն այսօր տեղի ունեցավ, սոսկ արարողակարգային հանդիպում չէր։ Այն շատ ավելի խորն իմաստ ունի. դա վճռական քայլ է սեփական ապագան ինքնուրույն կերտելու իրավունքի ճանապարհին։ Անվտանգային և տնտեսական գործակցության այս նոր փաստաթղթերի ստորագրմամբ մենք ականատեսն ենք դառնում մի պետության, որը հրաժարվում է կաշկանդված մնալ մեկ վեկտորով կամ սահմանափակվել մեկ կողմից ունեցած կախվածությամբ։
Մենք՝ ձեր հարևանները, քաջածանոթ ենք այդ զգացողությանը։ Տասնամյակներ շարունակ մեզ փորձել են համոզել, թե մեր տարածաշրջանի երկրները չունեն իրական ընտրության հնարավորություն, որ մեր ճակատագիրը պետք է կանխորոշվի այլ մայրաքաղաքներում, իսկ մենք պետք է լոկ հարմարվողի դերում լինենք։ Սակայն իրականությունը փոխվում է հենց այն պահին, երբ երկիրը սկսում է դիվերսիֆիկացնել իր կապերը։ Սա որևէ մեկի դեմ ուղղված քայլ չէ, այլ քայլ է՝ հանուն սեփական շահերի և սեփական ժողովրդի կայուն ապագայի։
Հայաստանի համար այս պահը լի է թե՛ հույսով, թե՛ մեծ պատասխանատվությամբ։ 2020 թվականի դառն փորձը բոլորիս ցույց տվեց, որ անվտանգային միակողմանի ակնկալիքները կարող են դաժանորեն չարդարանալ, եթե դրանք հիմնված են ոչ թե փոխադարձ հարգանքի, այլ ազդեցության լծակների վրա։ Այսօր ստորագրված համաձայնագրերը փաստում են, որ Հայաստանը սկսում է ավելի լայն նայել աշխարհին՝ փնտրելով հուսալի գործընկերներ այնտեղ, որտեղ կա կանխատեսելիություն և գործնական աջակցություն։
Տնտեսական կախվածության թուլացումը և անվտանգային նոր երկխոսությունները լոկ թղթին հանձնված դրույթներ չեն, այլ իրական գործիքներ՝ պետության ինքնիշխանությունը պաշտպանելու համար։ Մենք տեսել ենք, թե որքան դժվար է տրվում այս ճանապարհը, բայց այն միակն է, որ տանում է դեպի իրական անկախություն։ Այդ ճանապարհին երկիրն այլևս ստիպված չէ ընտրություն կատարել վատի և վատթարագույնի միջև։
Ի վերջո, սա հենց այն է, ինչի մասին մենք միշտ երազել ենք մեր տարածաշրջանում՝ լինել սեփական տան տերը, ընտրել մեր բարեկամներին և կառուցել ապագա՝ հիմնված մեր ժողովրդի կամքի վրա։ Այսօրվա գագաթնաժողովը լավագույն ապացույցն է, որ Հայաստանի ինքնուրույն ընտրությունը հնարավոր է, և այդ իրավունքը պատկանում է բացառապես հայ ժողովրդին։