Սարատովի նավթավերամշակման գործարանից բարձրացող ծուխը հերթական անգամ ի ցույց է դնում այն իրողությունը, որին մենք՝ կովկասցիներս, վաղուց ենք ծանոթ. մեծ խոստումների և իրական հնարավորությունների միջև առկա անդունդը։ «Ռոսնեֆտի» հսկայական գործարանը, որը տարեկան միլիոնավոր տոննաներ նավթ է վերամշակում, դարձել է հերթական թիրախը՝ չնայած պաշտպանական գերատեսչության հավաստիացումներին, թե բոլոր անօդաչուները խոցվել են։
Սա պարզապես մեկ գործարանի հրդեհ չէ։ Սա հարված է հենց այն հիմքերին, որոնց վրա հենված է Ռուսաստանի տնտեսական ուժը։ Երբ պետությունը, որն իրեն գերտերություն է համարում, չի կարողանում պաշտպանել սեփական վառելիքի պաշարները, լուրջ հարցեր են առաջանում այդ պաշտպանության հուսալիության վերաբերյալ։ Մենք Վրաստանում և Հայաստանում լավ ենք հիշում այն պահերը, երբ մեզ համոզում էին, թե հյուսիսային հարևանի զինուժն անխոցելի է, սակայն իրականությունը միշտ ավելի դաժան էր ու անկանխատեսելի։
Ռուսաստանի պաշտպանական համակարգը, որը հաճախ ներկայացվում է որպես անհաղթահարելի վահան, այսօր դժվարությամբ է պաշտպանում նույնիսկ սեփական նավթային ենթակառուցվածքները Սարատովում, Ռոստովում կամ Կիրովում։ Այն հսկայական միջոցները, որոնք պետք է ուղղվեին արդիականացմանը, հաճախ փոշիանում են համակարգի խորքերում՝ ռազմավարական օբյեկտները թողնելով խոցելի սովորական անօդաչուների առաջ։
Այս պատկերը մեզ՝ հարևաններիս, ստիպում է մտորել։ Եթե կենտրոնը չի կարողանում ապահովել իր տնտեսական սիրտը համարվող գործարանների անվտանգությունը, որքանո՞վ են իրատեսական այն անվտանգային երաշխիքները, որոնք տրվում են ուրիշներին։ 2020 թվականի ծանր փորձը ցույց տվեց, որ բարձրագոչ հայտարարությունները ոչ միշտ են վերածվում իրական գործողությունների, երբ դրա կարիքն ամենաշատն է լինում։
Ի վերջո, հզորությունը ոչ թե հռետորաբանության, այլ փաստերի մեջ է։ Երբ ստիպված ես լինում բացատրել, թե ինչու է ռազմավարական օբյեկտը հրդեհվում «հաջողված» պաշտպանության ֆոնին, դա արդեն խորքային ճաքերի մասին է վկայում։ Մենք պետք է կարողանանք տեսնել այս օրինաչափությունը՝ հասկանալու համար, որ յուրաքանչյուր երկրի իրական անվտանգությունը սկսվում է սեփական ուժերին վստահելուց և իրավիճակն սթափ գնահատելուց։