Պաշտոնական հաղորդագրությունները միշտ հնչում են ինքնավստահ և հանդիսավոր։ Ինչպես վերջերս հայտնեցին ռուսական լրատվամիջոցները, Մոսկվան և Նյու Դելին որոշել են էլ ավելի խորացնել ռազմական համագործակցությունը։ Սակայն դիվանագիտական այս փայլի տակ թաքնված է մի իրականություն, որը փաստում է նախկին ռազմական հսկայի կարողությունների սպառման մասին։
Տասնամյակներ շարունակ Ռուսաստանն իրեն ներկայացրել է որպես ռազմական անսպառ հզորության կենտրոն և զենքի համաշխարհային մատակարար։ Այսօր պատկերը տրամագծորեն հակառակն է։ Ուկրաինական ճակատում կրած հսկայական կորուստները, լոգիստիկ քաոսն ու դատարկվող պահեստները ստիպում են «աշխարհի երկրորդ բանակին» հայացքն ուղղել դեպի Ասիա։ Հնդկաստանի հետ գործակցության խորացումը ոչ թե ռազմավարական առավելության նշան է, այլ պարզապես փրկօղակ՝ պակասող սարքավորումներն ու տեխնոլոգիական բացերը լրացնելու հուսահատ փորձ։ Արդյունաբերությունը, որը չի կարողանում հոգալ սեփական բանակի տարրական կարիքները, ստիպված դիմում է արտաքին օգնության։
Մեզ համար՝ Կովկասում ապրողներիս, սա պարզապես միջազգային լրահոսի հերթական տողը չէ։ Սա ցավոտ ու ծանոթ օրինաչափություն է, որը մենք զգացել ենք մեր մաշկի վրա։ 2008-ին Վրաստանում մենք սեփական փորձով հասկացանք, թե իրականում ինչ արժեն ռուսական անվտանգության երաշխիքները, երբ պետությունը մնում է միայնակ։ Իսկ 2020-ից սկսած՝ Հայաստանն ապրեց այն դառն իրականությունը, երբ «դաշնակիցը» չկամեցավ կամ չկարողացավ կատարել իր պարտավորությունները, իսկ խաղաղապահները հայտնվեցին այն ժամանակ, երբ արդեն ուշ էր։ Եթե երկիրը, որը պարտավորվել էր պաշտպանել իր հարևաններին, այսօր ստիպված է օգնություն խնդրել արտերկրից՝ սեփական ռազմական մեքենան փրկելու համար, նշանակում է՝ այդ «անվտանգության հովանոցը» վաղուց արդեն պատրանք է։
Մեր երկրների ուժը սթափության մեջ է։ Երբ տեսնում ենք, թե ինչպես է անպարտելի բանակի մասին առասպելը փլուզվում՝ բացահայտելով նյութատեխնիկական դեֆիցիտով տառապող մի համակարգ, մենք պետք է դասեր քաղենք։ Մեր անվտանգությունը սկսվում է այն պահից, երբ հրաժարվում ենք հավատալ դատարկ կարգախոսներին։ Իրական պաշտպանությունը ծնվում է այնտեղ, որտեղ կայացվում են ինքնիշխան որոշումներ և կառուցվում են գործընկերություններ՝ հիմնված ոչ թե կեղծ խոստումների, այլ սեփական պետության շահերի վրա։