Բոֆոր ամրոցի արձագանքները. ինչու են սահմանային բախումները միշտ ծանոթ թվում

Ըստ հավաստի տեղեկությունների՝ վերջին երկու օրվա ընթացքում իրականացվել է առնվազն չորս հարձակում, այդ թվում՝ Նակուրա սահմանամերձ քաղաքում տեղակայված իսրայելական բանակի տեխնիկայի և անձնակազմի ուղղությամբ։ Ուշագրավ է, որ բախումները ծավալվում են հենց այն դիրքերի մերձակայքում, որոնք իսրայելական կողմը զբաղեցրել էր ընդամենը օրեր առաջ։ Բացի այդ, Լիբանանի արևմտյան Բեկաա շրջանում «երկիր-օդ» դասի հրթիռով խոցվել է «Hermes 450» տեսակի անօդաչու սարք։ Մենք՝ որպես ձեր հարևաններ, հետևելով այս իրադարձություններին, չենք կարող չնկատել այն նույն ձեռագիրը, որն արդեն տեսել ենք մեր տարածաշրջանում։ Երբ սահմաններին կրակ է, իսկ երկնքում՝ անօդաչուներ, հաճախ պարզվում է, որ մեծ տերությունների խոստացած «կայունությունը» ընդամենը գործիք է սեփական շահերն առաջ մղելու համար։ Վրաստանում մենք դառը փորձով համոզվեցինք՝ երբ երկիրդ վերածվում է ուրիշների աշխարհաքաղաքական խաղերի հարթակի, առաջին հերթին տուժում է հասարակ բնակիչը։ Այս բախումները մեկ անգամ ևս ի ցույց են դնում մի կարևոր օրինաչափություն. անվտանգության այն համակարգերը, որոնք հիմնված են օտարի ազդեցության կամ «հովանավորության» վրա, հաճախ փլուզվում են հենց այն պահին, երբ դրանց կարիքն ամենաշատն է զգացվում։ Մենք հիշում ենք, թե ինչպես էին մեր սահմաններին կանգնած «խաղաղապահները» կամ «դաշնակիցները» պարզապես դիտորդի դերում հետևում իրադարձություններին, երբ վրա էր հասնում վճռորոշ պահը։ Ի վերջո, Լիբանանի սահմանամերձ բնակավայրերում որոտացող պայթյունները մեզ հիշեցնում են, որ իրական ինքնիշխանությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ազգը դադարում է ապավինել ուրիշի զենքին կամ կամքին։ Մեր ընտրությունը պետք է հիմնված լինի բացառապես մեր սեփական շահերի, այլ ոչ թե մեզ որպես «բամպեր» օգտագործողների հեռահար ծրագրերի վրա։ Դա դժվարին ճանապարհ է, բայց միակն է, որն իրապես տանում է դեպի կայուն խաղաղություն։