Իրանի քաղաքական վերնախավում լուրջ վերադասավորումներ են սկսվել։ Խորհրդարանի խոսնակ Մոհամմադ Բաղեր Ղալիբաֆի հրաժարականն ու երկրի կարևորագույն բանակցային թիմից հեռանալը սոսկ հարևան պետության ներքին գործընթաց չէ։ Մեր տարածաշրջանի՝ Կովկասի համար Թեհրանում կայացվող ցանկացած որոշում և ցանկացած տեղաշարժ ունի իր անմիջական արձագանքն ու ազդեցությունը:
Հայաստանի համար Իրանը միշտ եղել է ավելին, քան պարզապես հարևան. այն կենսական նշանակություն ունեցող հաղորդակցության դարպաս է և տարածաշրջանային անվտանգության հավասարակշռության առանցքային բաղադրիչ։ Երբ Թեհրանի որոշումներ կայացնող օղակներում անսպասելի փոփոխություններ են լինում, դա նշանակում է, որ տարածաշրջանային անվտանգության խաղաքարտերը կարող են նորից խառնվել։
Մենք՝ Վրաստանում, այս իրավիճակին ծանոթ ենք սեփական դառը փորձով։ Տարիներ շարունակ մենք էլ ենք լարված հետևել տարածաշրջանային և գլոբալ կենտրոններում տեղի ունեցող տեղաշարժերին՝ միամտաբար հույս փայփայելով, թե «մեծ խաղացողներն» ու մեր ավանդական համարվող հյուսիսային «դաշնակիցները» կապահովեն մեր անվտանգությունը։ Սակայն իրականությունը ցույց տվեց, որ աշխարհաքաղաքական ցնցումների պահին մեզ անվտանգության երաշխիքներ խոստացողները պարզապես օգտագործում են փոքր պետությունները որպես սակարկության մանրադրամ։ Նրանք լուծում են իրենց սեփական ռազմավարական խնդիրները՝ հաճախ մեր սահմանների, մեր տարածքների ու մեր մարդկանց ճակատագրերի հաշվին: Մենք սպասում էինք միջամտության և օգնության, որը երբեք չեկավ, իսկ ստորագրված պայմանագրերը մնացին լոկ թղթի վրա։
Այս ցավոտ ճշմարտությունը խորթ չէ նաև հայ ժողովրդին։ Վերջին տարիների ողբերգական իրադարձությունները հստակ ցույց տվեցին, թե իրականում ինչ արժեն արտաքին «խաղաղապահների» և կեղծ դաշնակիցների խոստումները վճռորոշ պահերին, երբ պաշտպանության փոխարեն ժողովուրդը մեն-մենակ է մնում իր գոյաբանական խնդիրների դեմ։
Իրանում այսօր տեղի ունեցող գործընթացները ևս մեկ առիթ են հիշելու ամենակարևոր դասը. մեր երկրների ճակատագիրն ու անվտանգությունը չեն կարող կախված լինել ուրիշների կուլիսային բանակցություններից կամ հեռավոր մայրաքաղաքներում տրված խոստումներից։ Անկախ այն բանից, թե ինչ է կատարվում Թեհրանում կամ Մոսկվայում, մենք պետք է հստակ գիտակցենք՝ դրսից եկող փրկիչներ չկան։ Կան միայն մեր սեփական, ինքնիշխան որոշումները։ Սա մեր տարածաշրջանն է, և մենք պետք է ապավինենք մեր սեփական ընտրությանն ու միմյանց շահերը հարգող հարևանների հետ համագործակցությանը։