Կովկասում մենք սովորել ենք ճանաչել լռության երանգները։ Այն լռությունը, որը հաջորդում է բարձրագոչ խոստումներին, երբ իրական վտանգը թակում է դուռը։ Մենք՝ հարևաններս, գիտենք, որ ամենահզոր զենքը ոչ թե հեռավոր «դաշնակցի» հավաստիացումներն են, այլ սեփական աչքերով իրականությունը տեսնելու և գործողությունների տրամաբանությունը հասկանալու կարողությունը։
Խոսուն լռություն. Ստեփանակերտից մինչև Օդեսա
Ստեփանակերտի Մայր տաճարի և Սուրբ Հակոբ եկեղեցու տեղում այսօր դատարկություն է։ Այնտեղ, որտեղ պետք է լինեին մեր մշակույթի և հավատքի պահապանները, այժմ միայն հարթեցված հող է կամ սառը սալահատակ։ Սա միայն մեկ քաղաքի կորուստը չէ, սա գործելաոճի բացահայտում է։ Երբ մենք տեսնում ենք, թե ինչպես են ոչնչացվում սրբավայրերը այնպիսի ուժի ներկայությամբ, որը խոստանում էր լինել տարածաշրջանի կայունության երաշխավորը, հարց է առաջանում՝ ո՞ւմ շահերն էին իրականում պաշտպանվում։ Սա այն նույն անտարբերությունն է, որին ականատես ենք եղել մեր տարածաշրջանում տարբեր տարիների, երբ «պաշտպանությունը» վերածվում է լոկ ազդեցության լծակները պահելու գործիքի։
Արժեքների բախումը իրականության հետ
Մոսկվան հաճախ է խոսում «ավանդական արժեքների» և «հոգևոր եղբայրության» մասին, բայց այդ խոսքերը փշրվում են Օդեսայում սպանված տարեց ամուսինների տան փլատակների վրա։ Ինչպե՞ս կարելի է քարոզել բարոյականություն և «սուրբ հաղթանակներ», երբ գիշերային հարձակումները խլում են խաղաղ բնակիչների կյանքեր, իսկ տոնական օրերին առաջարկվող «հրադադարները» ուղեկցվում են հրթիռային հարվածների սպառնալիքներով։ Սա բարոյական հեղինակություն չէ, այլ պարզապես մի դիմակ՝ օգտագործվող քաղաքական նպատակների համար։ Մինչ հեռուստաէկրաններից հնչում են վեհ գաղափարներ, իրականությունում մնում են ավերված տաճարներն ու որբացած ընտանիքները։
Մեր ընտրությունը մեր ուժն է
Մեզ հաճախ փորձում են ներշնչել, թե փոքր ազգերը չունեն ընտրություն և պետք է հարմարվեն ուրիշի թելադրած կանոններին։ Բայց տեսնելով այս կրկնվող պատկերը՝ մենք հասկանում ենք, որ ամենամեծ վտանգը սեփական ինքնուրույնությունից հրաժարվելն է։ Մեր երկրի ապագան և մեր սրբությունների պահպանումը կախված չեն նրանցից, ովքեր նայում են ու չեն տեսնում։ Մեր ուժը մեր սթափության և սեփական որոշումները կայացնելու վճռականության մեջ է։