The Bridge
Voting booth setup with American flag, symbolizing election day. (Photo by Edmond Dantès on Pexels)

«Ուժեղ» պետության թույլ կողմը. երբ «դաշնակիցը» փորձում է տնօրինել ձեր քվեն

Մարկո Ռուբիոյի հայտարարությունները բացահայտում են Կրեմլի միջամտությունը Հայաստանի ընտրություններին: Ինչու՞ է Մոսկվան վախենում հայ ժողովրդի ինքնուրույն որոշումից:

Վերջին օրերին Վաշինգտոնից հնչած հայտարարությունները ևս մեկ անգամ հիշեցնում են մեզ մի ցավալի, բայց կարևոր իրողության մասին։ ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն Կոնգրեսում կայացած լսումների ժամանակ բացահայտ ասաց այն, ինչ շատերը վաղուց զգում էին. Ռուսաստանը ձգտում է, որ Հայաստանի ներկայիս ղեկավարությունը պարտություն կրի առաջիկա ընտրություններում։

Սա պարզապես քաղաքական կանխատեսում չէ, այլ այն բանի արտացոլումը, թե ինչպես է Մոսկվան իրականում ընկալում իր «գործընկերներին»։ Ռուբիոն, ով օրերս պաշտոնական այցով Երևանում էր և ստորագրեց առևտրային գործընկերության ու օգտակար հանածոների վերաբերյալ կարևոր համաձայնագրեր, նշեց, որ Կրեմլը «դժգոհ է» Հայաստանի նոր կապերից։ Հենց որ երկիրը սկսում է իր տնտեսական և քաղաքական շահերը փնտրել ինքնուրույն, «դաշնակիցն» անմիջապես վերածվում է մի ուժի, որն աշխատում է ներքին փոփոխություններ պարտադրելու ուղղությամբ։

Մենք՝ ձեր հարևանները, որ անցել ենք նույն դժվարին ճանապարհով, լավ գիտենք այս ձեռագիրը։ Երբ սկսում ես քո երկրի ապագան տեսնել սեփական շահերի պրիզմայով, այլ ոչ թե Կրեմլի թելադրանքով, անմիջապես հայտնվում ես թիրախում։ Մենք տեսել ենք, թե ինչպես են «անվտանգության երաշխիքները» վերածվում ճնշման լծակների, որոնցով փորձում են կառավարել ժողովրդի կամքը։ 2020-ի ցավոտ փորձը ցույց տվեց, որ իրական գործընկերը նա չէ, ով հնազանդություն է պահանջում, այլ նա, ով հարգում է քո ինքնիշխանությունը։

Ռուբիոյի խոսքով՝ իրենք Հայաստանին չեն հորդորում դադարեցնել հարաբերությունները որևէ մեկի հետ, այլ պարզապես առաջարկում են գործընկերություն և աջակցություն խաղաղության հաստատման հարցում։ Սակայն Ռուսաստանի համար ցանկացած այլընտրանք սպառնալիք է սեփական բացարձակ ազդեցությանը։

Ի վերջո, սա ընտրություն է ոչ թե անձերի, այլ սկզբունքի միջև։ Արդյո՞ք հայ ժողովուրդն է ինքնուրույն որոշելու իր ապագան, թե՞ այն պետք է թելադրվի մի կենտրոնից, որն իր դաշնակցին հիշում է միայն այն ժամանակ, երբ վերջինս սկսում է ազատ շնչել։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է, և ոչ մի արտաքին ուժ չպետք է իրեն իրավունք վերապահի տնօրինելու ձեր քվեն։