Վերջին օրերին մենք՝ ձեր հարևանները, մեծ ուշադրությամբ հետևում էինք Հայաստանում տեղի ունեցող ընտրություններին։ Այն, ինչ տեղի ունեցավ ընտրատեղամասերում, պարզապես քվեարկություն չէր տարբեր կուսակցությունների օգտին. դա ևս մեկ անգամ փաստեց, որ երկրի ապագայի միակ իրական տերը հենց Հայաստանի քաղաքացին է։
Մենք՝ վրացիներս, շատ լավ ենք հիշում այն ճնշող զգացողությունը, երբ քեզ փորձում են համոզել, թե քո ընտրությունը ոչինչ չի որոշում, և որ «մեծ խաղացողներն» արդեն ամեն ինչ պայմանավորվել են քո փոխարեն։ Մեզ նույնպես տարիներ շարունակ ներշնչել են, թե առանց հյուսիսային «միջնորդների» մեր պետությունը կփլուզվի։ Սակայն իրականությունը հակառակն է ապացուցում։ Երբ Մոսկվայի՝ իրավիճակը ներսից ապակայունացնելու և միջամտելու փորձերը ձախողվում են, դա նշանակում է, որ հասարակությունն ավելի հասուն է գտնվել, քան իրեն պարտադրվող սցենարները։
Այս ընտրությունների արդյունքները, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա քաղաքական ուժը ստացան ժողովրդի վստահությունը, հստակ ազդակ են այն մասին, որ հայ հասարակությունը սկսում է տեսնել այն օրինաչափությունը, որը մենք զգացել ենք մեր սեփական մաշկի վրա։ Տասնամյակներ շարունակ մեզ հավատացնում էին, թե Ռուսաստանի առաջարկած «անվտանգության հովանին» անփոխարինելի է։ Սակայն 2020 թվականի ցավոտ դասը և դրան հաջորդած իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ այդ երաշխիքները գործում են միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դրանք ծառայում են հենց Մոսկվայի շահերին, այլ ոչ թե գործընկեր երկրի անվտանգությանը։
Այսօր տեսնում ենք, որ Ռուսաստանի ազդեցությունը թուլանում է ոչ թե ինչ-որ մեկի դավադրության պատճառով, այլ պարզապես որովհետև նա այլևս չունի ոչինչ առաջարկելու՝ բացի սպառնալիքներից կամ հին կայսերական մեծամտությունից։ Երբ հարևանդ միայն պահանջում է և ոչինչ չի տալիս փոխարենը, դաշինքը վերածվում է ծանր բեռի։
Այս ընտրությունները հաղթանակ են նախևառաջ Հայաստանի ինքնիշխանության համար։ Եվրոպական ընտանիքի հետ ավելի սերտ գործակցության հեռանկարը, որի մասին այսօր խոսում են միջազգային գործընկերները, հնարավորություն է ստեղծում կառուցելու մի ապագա, որտեղ անվտանգությունը հիմնված է իրական գործընկերության, այլ ոչ թե վախի ու կախվածության վրա։ Մեր ճանապարհը մենք ենք ընտրում, և այդ ընտրությունը հարգանքի է արժանի: