Հայաստանի վարչապետի վերջին հայտարարությունն այն մասին, որ երկրում կան խմբեր, որոնք գործում են այլ պետությունների թելադրանքով, ի ցույց է դնում մեր տարածաշրջանի ամենացավոտ ու արդիական խնդիրներից մեկը: Խոսքը ոչ միայն օտար շահեր սպասարկողների, այլև պետական ինքնիշխանության ամրության և այն պաշտպանելու հավաքական կամքի մասին է:
Մեզ՝ վրացիներիս համար, այս իրավիճակը չափազանց ծանոթ է: Մենք ևս երկար ժամանակ բախվել ենք այս մարտահրավերին՝ փորձելով հասկանալ, թե որքանով են մեր ներքին որոշումները թելադրված արտաքին ուժերի կողմից: Տասնամյակներ շարունակ տարածաշրջանում արմատավորվել է այն վտանգավոր թեզը, թե փոքր ազգերը չեն կարող ինքնուրույն որոշումներ կայացնել, և որ մենք պարզապես պետք է ենթարկվենք մեծ տերությունների գծած սցենարներին: Բայց իրականությունն այն է, որ երբ թույլ ես տալիս ուրիշին գրել քո երկրի օրակարգը, այդ ճանապարհը երբեք չի ծառայում սեփական ժողովրդի բարեկեցությանը:
Իրական անկախությունը սկսվում է այն պահից, երբ հասարակությունը հստակ գիտակցում է՝ ովքեր են գործում իր երկրի անունից, բայց այլ մայրաքաղաքների օգտին։ Երբ ներքին քաղաքական դաշտում հայտնվում են գործիչներ, որոնք օտարի շահերը փաթեթավորում և ներկայացնում են որպես «անխուսափելի անհրաժեշտություն» կամ «անվտանգության միակ երաշխիք», դա ուղիղ հարված է պետականությանը: Սա հենց այն մեխանիզմն է, որով փորձ է արվում խլել ամենակարևորը՝ սեփական ճակատագիրը տնօրինելու հիմնարար իրավունքը։
Վերջին տարիների ծանր ու ցավոտ փորձը բոլորիս սովորեցրեց, որ դրսի «փրկիչների» կամ նրանց տեղական կամակատարների վրա հույս դնելու գինը չափազանց մեծ է: Սեփական, անկախ օրակարգ ունենալը պարզապես քաղաքականություն չէ, այն ազգային ինքնապաշտպանության ձև է: Որոշումները պետք է կայացվեն երկրի ներսում, քանի որ վաղվա օրվա հետևանքների պատասխանատվությունը կրելու է միայն ժողովուրդը: Ձեր պետության ապագան ու զարգացման ուղին բացառապես ձեր իրավունքն ու ընտրությունն է: