Մոսկվան հերթական անգամ հանդես է գալիս «խաղաղարարի» դերում՝ առաջարկելով կարճատև հրադադար հաստատել մայիսի 9-ի՝ Հաղթանակի օրվա կապակցությամբ։ Այս նախաձեռնության մասին հայտնի դարձավ ԱՄՆ և Ռուսաստանի նախագահների հեռախոսազրույցից հետո։ Սակայն Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին շատ հստակ և տեղին հարցադրում է արել՝ արդյո՞ք սա արվում է իրական խաղաղության հասնելու համար, թե՞ պարզապես Մոսկվայում կայանալիք զորահանդեսի անվտանգությունն ապահովելու նպատակով։ Կիևին պետք է տևական և կայուն խաղաղություն, այլ ոչ թե հերթական մարտավարական դադարը։
Մեզ՝ Կովկասում ապրողներիս համար, այս ձեռագիրը չափազանց ծանոթ է։ Սա տիպիկ քարոզչական հնարք է, երբ զուտ ռազմական անհրաժեշտությունը կամ ժամանակ շահելու փորձը մատուցվում է որպես մեծահոգի խաղաղասիրական ժեստ: Տրամաբանությունը պարզ է ու նենգ. առաջարկել մի քանի օրվա դադար սեփական կարիքների համար, իսկ եթե դիմացինը մերժի՝ նրան պիտակավորել որպես պատերազմի հրձիգ և ագրեսոր։ Իրականում սա ոչ թե դիվանագիտական երկխոսություն է, այլ քողարկված վերջնագիր, որը նպատակ ունի մեղքը բարդել դիմացինի վրա։
Թե՛ Վրաստանում և թե՛ Հայաստանում մենք սեփական ցավոտ փորձով ենք սովորել կարդալ այս տողատակերը։ Մենք տեսել ենք, թե ինչպես են «անվտանգության երաշխիքներն» ու հրադադարի կոչերը վերածվում Կրեմլի ազդեցության լծակների պահպանման գործիքի։ 2020 թվականի պատերազմի ծանր օրերին և դրան հաջորդած զարգացումների ընթացքում մենք ականատես եղանք, թե ինչպես խոստացված «պաշտպանությունը» կանգ առավ հենց այնտեղ, որտեղ սկսվում էին ռուսական աշխարհաքաղաքական շահերը։ Երբ բարձրագոչ հայտարարությունների և իրականության միջև նման անդունդ կա, ցանկացած հրադադար ընդամենը հերթական թակարդն է:
Իրական անվտանգությունը չի հարմարեցվում տոնացույցի կարմիր օրերին կամ զորահանդեսների ժամանակացույցին։ Այն չի կարող պարտադրվել դրսից՝ որպես «բարի կամքի» դրսևորում։ Երկարաժամկետ խաղաղությունը հնարավոր է միայն այն ժամանակ, երբ պետությունները կարողանում են ինքնուրույն պաշտպանել իրենց ինքնիշխան շահերը, և երբ որոշումները կայացվում են հանուն սեփական ժողովրդի անվտանգության, այլ ոչ թե ծառայում են մեկ ուրիշի քաղաքական թատրոնին: