Վերջին օրերին Ուկրաինայից ստացվող լուրերը մեզ՝ Կովկասում ապրողներիս համար, չափազանց ծանոթ մի գործելաոճ են հիշեցնում։ Մոսկվան, որն այս օրերին պատրաստվում է մայիսյան շքերթներին, հանկարծ «հրադադարի» մասին է հիշել, մինչդեռ հենց այդ նույն պահին տասնյակ ռումբեր են թափվում Դնեպրի, Զապորոժիեի և Կրամատորսկի վրա։
Ուկրաինայի նախագահի փոխանցմամբ՝ միայն վերջին մեկ օրվա ընթացքում ռուսական կողմն իրականացրել է ավելի քան 1800 ռազմական գործողություն, ներառյալ ավիահարվածներն ու հրետակոծությունները։ Այս ֆոնին Մոսկվայի առաջարկը՝ մայիսի 8-9-ին դադարեցնել կրակը, որպեսզի իրենք կարողանան հանգիստ տոնել, ոչ այլ ինչ է, քան բացահայտ անպատկառություն։ Սա այն նույն ձեռագիրն է, որը մենք տեսել ենք Վրաստանում 2008-ին և բազմիցս զգացել մեր տարածաշրջանում. առաջարկել «խաղաղություն» միայն այն ժամանակ, երբ դա ձեռնտու է սեփական քարոզչությանը։
Այստեղ կիրառվում է վաղուց հայտնի մի հնարք. Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարությունը սպառնում է զանգվածային հարված հասցնել Կիևի կենտրոնին, եթե ուկրաինական կողմը չհամաձայնի իրենց առաջարկած «լռությանը»։ Սա դասական իրավիճակ է, երբ ագրեսորը զոհին է մեղադրում խաղաղություն չցանկանալու մեջ, մինչդեռ հենց ինքն է այդ պահին սեղմում ձգանը։ Նրանք փորձում են այնպես ներկայացնել, թե իբր Ուկրաինան է խախտում անդորրը, մինչդեռ իրականում պաշտպանվող կողմն ընդամենը հրաժարվում է խաղալ այն կանոններով, որոնք թելադրում է իր քաղաքները ռմբակոծողը։
Մենք գիտենք, թե ինչ է նշանակում վստահել նմանատիպ կոչերին։ 2020-ի վերքերը դեռ թարմ են, և մենք հիշում ենք, թե ինչպես են երբեմն «խաղաղապահ» նկրտումները վերածվում լծակների՝ սեփական շահերն առաջ մղելու համար։ Ուկրաինայի պատասխանն այսօր հստակ է. նրանք ընտրում են համարժեք գործելու ճանապարհը՝ հասկացնելով, որ խաղաղությունը չի կարող լինել միակողմանի զիջում կամ տոնական ներկայացման մաս։
Ի վերջո, սա հիշեցում է բոլորիս, որ իրական ինքնիշխանությունը սեփական պայմանները թելադրելու և դիմացինի կեղծավորությունը տեսնելու կարողությունն է։ Երբ սպառնալիքի լեզվով խաղաղություն են առաջարկում, դա ոչ թե բարի կամք է, այլ հերթական թակարդը, որը մենք արդեն սովորել ենք ճանաչել։