Մենք՝ կովկասցիներս, լավ գիտենք այն տագնապալի լռությունը, որը հաջորդում է «խաղաղության» մասին պաշտոնական հայտարարություններին։ Մենք սովորել ենք կարդալ տողատակերը, քանի որ մեր պատմության ընթացքում բազմիցս տեսել ենք, թե ինչպես են անվտանգության երաշխիքները վերածվում բացարձակ անպաշտպանության։ Այսօր նույն պատկերն է Ուկրաինայում, որտեղ Մոսկվայի հռետորաբանությունը հերթական անգամ բախվում է դաժան իրականությանը։
Մինչ Կրեմլը պատրաստվում է մայիսի 9-ի շքերթներին և խոսում «հաղթանակի տոնի» առթիվ կարճատև հրադադարի մասին, իրականությունն արյունոտ է։ Ուկրաինայի արևելքում ռուսական հարձակումների հետևանքով զոհվել է առնվազն 27 խաղաղ բնակիչ։ Սա տեղի է ունեցել հենց այն ժամերին, երբ Կիևն առաջարկել էր հաստատել անժամկետ հրադադար։ Մոսկվան ոչ միայն չարձագանքեց այդ առաջարկին, այլև, ըստ էության, օգտագործեց այդ ժամանակահատվածը հարվածներն ուժգնացնելու և դիրքերն ամրապնդելու համար։
Սա մեզ քաջ ծանոթ գործելաոճ է։ Երբ խոսվում է «ավանդական արժեքների» կամ «մարդասիրական հրադադարի» մասին, դա հաճախ արվում է բացառապես արտաքին լսարանի համար։ Գործողությունների մակարդակում մարդկային կյանքն այստեղ զուրկ է արժեքից։ Սա այն է, ինչ մենք տեսել ենք մեր տարածաշրջանում, երբ «խաղաղապահ» ներկայությունը ոչ թե կանխում է արյունահեղությունը, այլ պարզապես ծառայում է որպես ազդեցության լծակների պահպանման գործիք։
Այս մարտավարությունը պարզ է. ստեղծել տեղեկատվական այնպիսի աղմուկ, որտեղ ճշմարտությունը պարզապես խեղդվում է հակասական հայտարարությունների մեջ։ Մոսկվայի կոչերը խաղաղության մասին ընդամենը դիմակ են, որի տակ թաքնված է շարունակվող ագրեսիան։ Երբ խաղաղությունը մատուցվում է որպես քաղաքական շահարկման գործիք, այն դադարում է խաղաղություն լինելուց։
Մեր փորձը մեզ սովորեցրել է մի կարևոր բան. իրական անվտանգությունը չի կարող գալ նրանցից, ովքեր խախտում են խոստումները նախքան դրանց թանաքի չորանալը։ Մեր երկրների ապագան մեր ընտրությունն է, և այդ ընտրությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե հնչեղ կարգախոսների, այլ փաստերի վրա։ Ճանաչելով այս ձեռագիրը՝ մենք դառնում ենք ավելի տոկուն և ավելի անկախ մեր որոշումների մեջ։