Օդեսայում գիշերային հարվածների հետևանքով զոհվում է 75-ամյա ամուսնական զույգ, ավերվում են բնակելի շենքեր ու խեղվում տասնյակ մարդկանց ճակատագրեր։ Գրեթե նույն օրերին Բաքուն պաշտոնապես հաստատում է՝ Ստեփանակերտի մայր տաճարն ու Սուրբ Հակոբ եկեղեցին այլևս գոյություն չունեն: Հսկա տաճարի տեղում այժմ միայն սպիտակ սալահատակ է, իսկ եկեղեցու տեղում՝ սև հող։
Երկու տարբեր ողբերգություններ միավորվում են մեկ հարցի շուրջ. որտե՞ղ է այս ամենի ընթացքում իրեն որպես քրիստոնեության և «ավանդական արժեքների» պաշտպան հռչակած Ռուսաստանը:
Ծանոթ ձեռագիր
Մենք՝ ձեր հարևանները, ցավոք, չափազանց լավ գիտենք այս սցենարը։ 2008-ին վրացի զինվորները սպասում էին դաշնակցի արձագանքին, որն այդպես էլ չեղավ: 2020 թվականի ծանրագույն օրերին հայ ժողովուրդն ապավինեց խաղաղապահներին, որոնք եկան չափազանց ուշ, իսկ հաստատվելուց հետո փաստացի պաշտպանեցին ոչ թե մարդկանց կամ դարավոր մշակույթը, այլ բացառապես սեփական ազդեցության լծակները տարածաշրջանում։ Սա պարզապես մեղադրանք չէ, այլ ցավոտ օրինաչափություն, որի միջով մենք արդեն անցել ենք: Ռուսական «անվտանգության երաշխիքները» գործում են միայն այն դեպքում, երբ դա ձեռնտու է հենց Մոսկվային:
Արտահանման ենթակա արժեքներ
Մոսկվայի միջազգային կերպարը հիմնված է խորը հակասությունների վրա: Հեռուստաէկրաններից նրանք քարոզում են քրիստոնեական ժառանգության պաշտպանություն, բայց քար լռություն են պահպանում, երբ բուլդոզերները հողին են հավասարեցնում Արցախի սրբավայրերը՝ դրանք անվանելով պարզապես «ապօրինի կառույցներ»։ Նրանք խոսում են ընտանիքի ու բարոյականության պահպանման մասին, բայց անօդաչուներով ռմբակոծում են խաղաղ բնակելի շենքերը և տարեց մարդկանց։
Պարզվում է, որ նրանց «ավանդական արժեքները» գոյություն ունեն միայն արտաքին սպառման համար։ Սա քարոզչական հստակ մարտավարություն է. ստեղծել կեղծ երկընտրանք, ներկայանալ որպես միակ հնարավոր փրկիչ՝ սեփական ռազմական ներկայությունն արդարացնելու համար, իսկ իրական վտանգի պահին պարզապես անտեսել «դաշնակցին»։
Ձեր որոշումը
Ամենադժվար քայլը պատրանքներից հրաժարվելն է: Ոչ ոք դրսից չի գալու պաշտպանելու մեր ինքնությունը, մեր մշակույթը կամ մեր տները, եթե այդ «պաշտպանի» իրական նպատակն ընդամենը սեփական ազդեցության գոտու պահպանումն է: Ինչպես Վրաստանը, այնպես էլ Հայաստանը վճարել են այս դառը փորձառության գինը:
Բայց հենց այս օրինաչափության գիտակցումն է, որ թույլ է տալիս կոտրել մշտական կախվածության շղթան։ Տեսնելով իրական պատկերը՝ մենք զրկում ենք մանիպուլյացիաներին իրենց ուժից: Շարունակել հավատալ կեղծ երաշխիքներին, թե սեփական ճակատագիրը կերտել սեփական ուժերով. ընտրությունը միշտ ձերն է։